در قرآن بمعنى راه معمولى نيامده بلكه در مذهب و حالت به كار رفته است . بصحاح و قاموس و نهاية و اقرب مراجعه شد طريقه را راه عادى نگفته‌اند در نهج البلاغه و صحيفهء سجّاديه نيز يافت نشد . به نظر ميايد طرائق در اين آيه مثل آيهء 11 سورهء جنّ و در آن « ذا » مقدّر باشد يعنى بالاى سر شما هفت آسمان كه داراى احوال و خصوصيات مخصوصاند آفريديم و ما از خلق غافل نيستيم و ميدانيم آن خصوصيات در زندگى مردم چه تأثير دارد . در « سماء » بند چهارم از سبع سموات سخن رفته و خصوصيات مختلف طبقات جوّ ذكر شده است . * ( « وَالسَّماءِ وَالطَّارِقِ . وَما أَدْراكَ مَا الطَّارِقُ . النَّجْمُ الثَّاقِبُ » طارق : 1 - 3 . طارق بنا بر معناى اوّلى بمعنى كوبنده و ضارب است و نيز بكسيكه در وقت شب ميايد و هكذا بستارهء صبح گفته مىشود در نهج البلاغه خطبهء 222 فرموده : « طارق طرقنا بملفوفة فى وعائها » يعنى شبروى در شب نزد ما آمد با حلوائى در ظرفش . در اينكه مراد از طارق در آيهء فوق ستاره است شكى نيست زيرا در ما بعد فرموده : * ( « النَّجْمُ الثَّاقِبُ » ) * ولى چرا بستاره طارق گفته شده آيا از اين جهت است كه در شب ميايد و ظاهر مىشود ؟ بعقيدهء بيشتر اهل تفسير : بلى . ناگفته نماند : دانشمندان نجوم عقيده دارند سحابىهاى آسمان بطور مار پيچى بهم مىپيچند ، در اثر آن ثقلى در مركز سحابى توليد مىشود ، بالنتيجه ذرّات آن در مركز سحابى يكديگر را ميكوبند ، همان كوبيدن سبب اشتعال مىشود ، اين اشتعال بتدريج به طرف بيرون حركت مىكند و ابتداء به صورت نور قرمز و ضعيف ديده مىشود ، سپس بر شدّت اشتعال افزوده و نور موّاج سفيد آن آسمانرا شكافته به زمين ميرسد و در هوا بمسير خود ادامه ميدهد و خلاصه تشكيل