كه شك أو در نماز ظهر بوده يا عصر بايد احتياط كند بانكه نماز احتياط را بجا أورد ويك نماز چهار ركعتي بقصد ما في الذمة اعاده كند ( پنجاه وپنجم ) اگر اجمالا بداند كه در نماز يا قرائت را زياد كرده يا كم كرده دو سجده سهو كفايت مىكند وهم چنين است اگر بداند كه تسبيحات را يا زياد كرده يا كم كرده ( پنجاه وششم ) اگر يقين داشته باشد كه دو سجده از نماز كم كرده ونداند كه هر دو از يك ركعت بوده يا هر كدام از ركعتي أحوط آنست كه دو سجده را قضا كند ودو مرتبه سجده سهو بجا أورد واصل نماز را اعاده كند وأقوى كفايت اعاده نماز است ( پنجاه وهفتم ) هر گاه شك كند كه جزئي از نماز را عمدا ترك كرده يا نه پس اگر محل ان جزء باقي باشد بلا اشكال بايد بجا أورد واگر از محل ان گذشته باشد ايا بقاعده تجاوز بايد اعتنا نكند وبگذرد يا انكه بايد بجا أورد دو وجه است أحوط ان است كه برگردد وبجا أورد وبعد از نماز أصل نماز را اعاده كند ( پنجاه وهشتم ) اگر وضوء بگيرد ونماز بخواند بعد از ان يقين كند كه يا جزئي از وضو را ترك كرده يا ركنى از نماز را ترك كرده أحوط اعاده وضوء ونماز است ولى دور نيست بقاعده فراغ بگوئيم وضوء أو صحيح است ونماز تنها بر أو واجب است زيرا كه علم تفصيلي ببطلان نماز دارد ( پنجاه نهم ) هر گاه در حال تشهد يا بعد از ان شك كند كه ركعت دويم است كه تشهد در محل بوده يا سيم است كه در غير محل بوده حكم شك ميان دو وسه جارى است وواجب نيست كه براي زيادى تشهد دو سجده سهو بجا أورد زيرا كه زيادى تشهد معلوم نيست هر چند أحوط آن است كه بعد از نماز احتياط دو سجده سهو بجا أورد ( شصتم ) هر گاه بعد از دخول در غيريكه در غير محل واقع شده شك كند در جزئي مثل انكه بعد از دخول در تشهد در ركعت أول يا سيم شك در سجده كند يا انكه در ركعت دويم پيش از تشهد نسيانا برخيزد ودر حال قيام شك در سجده كند ظاهر آنست كه نبايد اعتنا بشك كند ولكن أحوط اعاده نماز است ( شصت ويكم ) هر گاه بمقدار چهار ركعت از وقت عصر باقي مانده ونماز احتياط براي نماز ظهر بر أو واجب باشد بلا اشكال نماز احتياط را بايد بجا أورد ماداميكه براي نماز عصر ، بمقدار يك ركعت بماند وهم چنين است در صورتيكه قضاء سجده وتشهد بر أو باشد واما هر گاه سجده سهو براي نماز ظهر بر أو باشد ايا چنين است كه بايد پيش از نماز عصر بجا أورد يا نه دو وجه است ومحتمل است مخير باشد ( شصت ودويم ) اگر در نماز چيزى بخواند بگمان انكه ذكر يا قرآن