( مسألة 12 ) مجرد بيرون رفتن روح باعث نجاست بدن است واگر چه سرد نشده باشد بدون فرقى ما بين انسان وغير انسان بلى وجوب غسل مس ميت انساني مخصوص است به بعد از سرد شدن ( مسألة 13 ) مضغه نجس است وهم چنين است بچه دان وقطعه گوشتى كه در وقت زائيدن با بچه بيرون مى آيد ( مسألة 14 ) هر گاه عضوى از زنده قطع شود لكن به پوستى آويخته باشد پاك است ما دام كه اتصال باقي باشد ونجس است اگر بالمرة جدا شود بلى اگر قطع شد دست انسان مثلا وآويخته شد به پوست نازكى أحوط اجتناب است ( مسألة 15 ) جند كه معروف است خصيه سگ أبى است اگر معلوم نباشد اين مطلب واحتمال برود نبودن آن از اجزاء حيوان پاك وحلال است واگر معلوم باشد كه همان خصيه سگ أبى است بي اشكال حرام است لكن محكوم به طهارت است چون معلوم نيست كه صاحب خون جهنده باشد ( مسألة 16 ) در حين دندان كندن يا ناخن گرفتن اگر گوشتى با آن جدا شود اگر خيلى كم باشد پاك است والا نجس است ( مسألة 17 ) هر گاه شخص مجردي يافت وشك كرد كه استخوان طاهر العين است يا نجس العين پاك است اگر چه معلوم باشد كه از انسان است ونداند كه از كافر است يا از مسلم ( مسألة 18 ) پوست مطروح كه معلوم نباشد از حيوان صاحب خون جهنده است يا از غير آن مثل ما هي مثلا محكوم به طهارت است ( مسألة 19 ) حرام است بيع ميته لكن أقوى جواز انتفاع بان است در جائى كه طهارت در آن شرط نيست " پنجم " از نجاسات خون از هر حيواني است كه صاحب خون جهنده باشد چه آدمي چه غير آدمي كبير باشد يا صغير كم باشد خون يا بسيار واما خون حيواني كه صاحب نفس سائله نباشد پس پاك است خواه بزرگ باشد يا كوچك مانند ما هي وپشه وكيك وهم چنين است خونى كه از غير حيوان باشد مثل خونى كه در زير أحجار يافت شد بعد از قتل حضرت سيد الشهداء أرواحنا فداه واستثناء شده از خون نجس حيوان آن خونى كه باقي مىماند در ذبيحة بعد از بيرون آمدن خون متعارف خواه در عروق باشد يا در گوشت يا در دل يا در جگر در هر جا كه باشد پاك است بلى اگر خون مذبح كه از محل خود حركت كرده است بر گردد بجوف بسبب نفس كشيدن مذبوح يا به جهت بودن سر ذبيحه در علو آن خون برگشته نجس است وشرط است بنابر أحوط در طهارت خون متخلف در ذبيحه آنكه آن ذبيحه حلال گوشت باشد پس خون متخلف از غير مأكول اللحم نجس است بنابر أحوط ( مسألة 1 ) علقه كه خون مستحيل از نطفه باشد نجس است چه از آدمي