در وضو گرفتن بان آب است بلكه آن احتياط واجب است هر گاه احتياط ترك وضو گرفتن بان استحبابي باشد وأحوط جمع است ما بين وضوء بان آب وبين تيمم ونيز أحوط تثليث است در تسبيحات اربع لكن هر گاه وقت تنگ باشد ولازم بيايد از تثليث واقع شدن بعض نماز در خارج وقت پس أحوط بلكه لازم ترك اين احتياط است وهم چنين تيمم به گچ خلاف احتياط است لكن هر گاه با أو نباشد غير از آن پس أحوط تيمم كردن بان است واگر گل باشد نزد أو مثلا پس أحوط جمع است وهكذا ( مسألة 64 ) محل تقليد ومورد آن احكام فرعيه عمليه است پس تقليد جارى نمىشود در أصول دين ونه در مسائل أصول فقه ونه در مبادي استنباط مثل نحو وصرف ونحو اين دو ونه در موضوعات مستنبطه عرفيه يا لغويه ونه در موضوعات صرفه پس هر گاه مقلد شك كرد در مايعى كه آيا خمر است يا سركه مثلا ومجتهد گفت كه آن خمر است جايز نيست تقليد أو بلى قبول مىشود قول أو از حيث آنكه مخبر عادل است نظير خبر دادن عامي عادل وهكذا واما موضوعات مستنبطه شرعيه مثل نماز وروزه ونحو انها پس تقليد در انها جارى است مثل احكام عمليه ( مسألة 65 ) معتبر نيست اعلميت در چيزهائى كه امرش راجع به مجتهد است مگر در تقليد واما ولايت بر أيتام وديوانگان واوقافى كه متولى ندارد ووصايائى كه وصى نيست از براي آن ونحو انها پس معتبر نيست در انها اعلميت مجتهد بلى أحوط در قاضى آنست كه اعلم أهل بلد باشد وغير بلد نيز از جاهائى كه حرجى نيست در مرافعه كردن بنزد آن ( مسألة 66 ) هر گاه رأى مجتهد از مسألة برگشت آيا واجب است كه مقلدين خود را اعلام بان نمايد يا نه در آن تفصيل است به اين نحو كه اگر فتواى سابق أو موافق است با احتياط ظاهر آنست كه اعلام واجب نباشد واگر مخالف است با احتياط أحوط بلكه أقوى اعلام است ( مسألة 67 ) جايز نيست از براي مقلد اجراء اصالة براءة واصالة طهارة واستصحاب در شبهات حكمية واما در شبهات موضوعية پس جايز است به شرط آنكه مجتهد أو قائل به حجيت انها باشد مثلا هر گاه شك كرد در عرق جنب از حرام كه آيا نجس يا نجس نيست نمىتواند اجراء أصل طهارة كند در آن لكن اگر شك كرد در آنكه آيا به اين آب مثلا نجاستى ملاقاة كرد يا نه جايز است كه اجراء أصل طهاره كند بعد از آنكه مجتهد أو جايز بداند اجراء آن أصل را ( مسألة 68 ) مجتهدي كه عادل نيست يا مجهول الحال است جايز نيست تقليد أو واگر چه موثق باشد در نقل فتاوى خود ولكن فتاوى أو براي عمل خود أو