طاء طوبى و خوشى است از براى مؤمنين و نيكى مال است و ظاء ظن و گمان بردن مؤمنين است به خداوند خير و خوبى را و گمان بردن كافر است به خدا شر و بدى را ، ع غ ، عين از عالم و دانا است ، غين غنى و بىنيازى است . ف . ق ، فاء فوج و مقدار بيشمار است از آتش ، قاف قرآن است كه بر خداوند است جمع آن و اثبات قرائت آن در صدر جناب مصطفوى ( ص ) . ك . ل . كاف از كافى و كفايت و تكفل حق است امور بندگان را ، لام از لغو گفتن كافران است در افترا بستن بر خداوند دروغ را م . ن . ميم ملك خداوند است در روزى كه مالكى نيست غير از او و آن روز ميفرمايد كه امروز ملك از كيست پس ارواح انبياء و رسل و حجج او بنطق مىآيند و ميگويند * ( لِلَّه الْواحِدِ الْقَهَّارِ ) * پس از آن ميفرمايد * ( الْيَوْمَ تُجْزى كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ لا ظُلْمَ الْيَوْمَ إِنَّ الله سَرِيعُ الْحِسابِ ) * . امروز است روزى كه هر نفسى پاداش عمل خود را به بيند و امروز ظلم نيست و حق به زودى حساب كشد بنده را . نون نوال و عطا خداوند است از براى مؤمنين و نكال و عقوبت او است از براى كافرين . و . ه . و او ويل است از براى كسى كه معصيت كند خدا را ها هون و خوارى كسى است كه نافرمانى خدا را كند در نزد خدا لاى لام الف لا إله الا الله ) * است و آن كلمهء اخلاص است نيست بندهء كه اين كلمه را از روى اخلاص بگويد مگر آنكه بهشت بر او واجب مىشود و ياء يد و دست خدا است كه بالاى همه دستها است و بذل و بخشش كند روزى بندگان را و منزه و مبرا است و بلند است مرتبهء او از آنچه مشركان گفتند و از براى او شريك قائل شدند . پس از آن فرمود كه حقتعالى قرآن را به اين حروف كه متداول بود در ميان جميع عرب نازل فرمود و اين آيهء شريفه را تلاوت نمود * ( قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِه وَلَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً ) * بگو اى پيغمبر گرامى اگر جن و انسانى جمع شوند كه مثل اين قرآن بگويند نميتوانند مثل اين قرآن بگويند اگر چه بعضى ظهير و پشت بند بعضى ديگر شوند . 27 - و از حمدان بن سليمان النيشابورى مروى است كه گفت از حضرت رضا ( ع ) سؤال كردم از قول خداى عز و جل * ( فَمَنْ يُرِدِ الله أَنْ يَهْدِيَه يَشْرَحْ صَدْرَه لِلإِسْلامِ وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّه يَجْعَلْ صَدْرَه ضَيِّقاً حَرَجاً ) * چه اين به ظاهر مفيد جبر است فرمود معنى آيه اينست كه كسى را كه خداوند اراده كند بسبب ايمانى كه در دنيا دارد كه او را راهنمائى كند بسوى بهشت خود و خانه كرامت و رحمت خود ميگشايد سينهء او را و توسعه ميدهد از براى تسليم و رضا از براى خداوند و اعتماد به او و ساكن شدن قلب او به آنچه را كه با وعده فرمود . از ثواب او تا اينكه مطمئن خواهد شد به آن و هر كس را كه خواهد گمراه كند از