« بدانيد تنها با ذكر خدا دلها آرام مىگيرد » ( رعد - 28 ) . چنين نفسى هم اطمينان به وعده‌هاى الهى دارد ، و هم به راه و روشى كه برگزيده مطمئن است ، هم در اقبال دنيا و هم در ادبار دنيا ، هم در طوفانها ، و هم در حوادث و بلاها ، و از همه بالاتر در آن هول و وحشت و اضطراب عظيم قيامت نيز آرام است . منظور از بازگشت به سوى پروردگار به عقيده جمعى از مفسران بازگشت به ثواب و رحمت او است ، ولى بهتر آن است كه گفته شود بازگشت به سوى خود او است ، يعنى در جوار قرب او جاى گرفتن ، بازگشتى معنوى و روحانى نه مكانى و جسمانى . آيا اين دعوت به بازگشت به سوى پروردگار تنها در قيامت است ، و يا از لحظه جان دادن و پايان گرفتن عمر ؟ سياق آيات البته مربوط به قيامت است ، هر چند تعبير خود اين آيه مطلق و گسترده است . تعبير به « راضيه » به خاطر آن است كه تمام وعده‌هاى پاداش الهى را بيش از آنچه تصور مىكرد قرين واقعيت مىبيند ، و آن چنان فضل و رحمت خدا شامل حال او مىگردد كه يكپارچه رضا و خشنودى مىشود و اما تعبير به « مرضية » به خاطر اين است كه مورد قبول و رضاى دوست واقع شده است . چنين بنده اى ، با چنان اوصاف ، و با رسيدن به مقام رضا و تسليم كامل ، حقيقت عبوديت را كه گذشتن از همه چيز در طريق معبود است دريافته ، و در سلك بندگان خاص خدا گام نهاده ، و مسلما جايى جز بهشت براى او نيست . در بعضى از تفاسير آمده است كه اين آيات در مورد « حمزه سيد الشهداء » نازل شده ، ولى با توجه به اينكه اين سوره مكى است اين در حقيقت نوعى