در حديثى از پيغمبر اكرم ص مىخوانيم كه وقتى آيه فوق ( * ( وَجِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ ) * ) نازل شده رنگ چهره مباركش دگرگون گشت ، اين حالت بر اصحاب گران آمد ، بعضى به سراغ على ع رفتند و ماجرا را بيان كردند ، على ع آمد ميان دو شانه پيامبر ص را بوسيد و گفت : « اى رسول خدا ! پدرم و مادرم به فدايت باد ، چه حادثه اى روى داده ؟ فرمود : جبرئيل آمد و اين آيه را بر من تلاوت كرد . على ع مىگويد : عرض كردم : چگونه جهنم را مىآورند . فرمود : هفتاد هزار فرشته آن را با هفتاد هزار مهار مىكشند و مىآورند ! و آن در حال سركشى است كه اگر او را رها كنند همه را آتش مىزند ، سپس من در برابر جهنم قرار مىگيرم و او مىگويد اى محمد ! مرا با تو كارى نيست ، خداوند گوشت تو را بر من حرام كرده ، در آن روز هر كس در فكر خويش است ولى محمد مىگويد : رب امتى ! امتى ! « پروردگارا ! امتم امتم » ! ( 1 ) . آرى هنگامى كه انسان مجرم اين صحنه‌ها را مىبيند تكان مىخورد و بيدار مىشود ، هاله اى از غم و اندوه وجودش را مىپوشاند ، نگاهى به گذشته خويش مىكند ، و از اعمال خود سخت پشيمان مىشود اما اين پشيمانى هيچ سودى ندارد . انسان آرزو مىكند بازگردد و گذشته تاريك را جبران كند ، اما درهاى بازگشت به كلى بسته است . مىخواهد توبه كند اما زمان توبه سپرى شده است . مىخواهد اعمال صالحى بجا آورد تا اعمال سوئش را تلافى كند اما پرونده اعمال درهم پيچيده شده .

--> ( 1 ) « مجمع البيان » جلد 10 صفحه 483 نزديك به همين معنى نيز در تفسير « در المنثور » آمده است ( مطابق نقل الميزان جلد 20 صفحه 415 ) .