اينجا است كه فريادش بلند مىشود « مىگويد : اى كاش اعمال صالحى براى زندگى فرستاده بودم » ! ( * ( يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي ) * ) . جالب توجه اينكه نمىگويد براى « زندگى آخرتم بلكه مىگويد براى » زندگيم « گويى واژه » حيات « شايسته غير زندگى آخرت نيست ، و زندگى زودگذر آميخته با انواع مصائب در دنيا زندگى محسوب نمىشود . همانگونه كه در آيه 64 عنكبوت مىخوانيم وَما هذِه الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ : اين حيات دنيا چيزى جز سرگرمى و بازى نيست ، و حيات حقيقى حيات آخرت است اگر مىدانستند » . آرى آنها كه اموال يتيمان را به غارت بردند ، لقمه اى در دهان گرسنگان نگذاشتند ، اموال ارث را از اين و آن به يغما گرفتند و محبت اموال دنيا تمام قلوبشان را تسخير كرده بود ، در آن روز آرزو مىكنند كه اى كاش چيزى براى حيات آخرت كه حيات حقيقى و جاويدان است از پيش فرستاده بودند ، ولى اين آرزويى است بىنتيجه كه هرگز بجايى نمىرسد . سپس در دو جمله كوتاه شدت عذاب الهى را در آن روز تشريح مىكند ، مىفرمايد : « در آن روز خداوند او را چنان مجازات مىنمايد كه هيچكس عذابى همانند عذاب او نمىكند » ( * ( فَيَوْمَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَه أَحَدٌ ) * ) . آرى اين طغيانگرانى كه به هنگام قدرت بدترين جرائم و گناهان را مرتكب شدند در آن روز چنان مجازات مىشوند كه سابقه نداشته ، همانگونه كه نيكوكاران چنان پاداشهايى مىبينند كه حتى از خيال كسى نگذشته است ، چرا كه او در جاى خود « ارحم الراحمين » است و در جاى ديگر « اشد المعاقبين » .