انسان را متوجه خالق بزرگى مىكند كه آفريننده چنين موجودى است ، آرى قرآن مىگويد آيا اين گمشدگان وادى غفلت ، به اسرار شگفتانگيز اين موجود انديشه نمىكنند ، تا راهى به حق يافته و از بيراهه بازگردند . ناگفته پيدا است منظور از « نظر » در جمله « * ( أَ فَلا يَنْظُرُونَ ) * » نگاه كردن عادى نيست ، بلكه نگاهى است توأم با تفكر و انديشه و دقت . و بعد از آن به آسمان مىپردازد ، و مىفرمايد : « آيا به آسمان نگاه نمىكنند كه چگونه بر پا شده » ؟ ! ( * ( وَإِلَى السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ) * ) . آسمان با آن عظمتش ، و با آن همه شگفتيهايش ، ستاره‌ها و كهكشانها و آن همه جمال و زيبايى و شكوه كه آدمى را غرق در حيرت مىكند ، و خود را در مقابل آفريننده اين جهان عظيم و مملو از نظم و حساب كوچك و ناچيز ، بلكه همچون « صفر » در مقابل « بىنهايت » مىبيند . چگونه اين كرات عظيم هر يك در مدار خود ميخكوب شده‌اند ؟ و بدون ستونى در جاى خود قرار گرفته‌اند ؟ ميليونها سال بر كرات منظومه شمسى مىگذرد و محورهاى اصلى حركت اين كرات تغيير نمىيابد . آفرينش آسمان گرچه هميشه عجيب بوده ، ولى در پرتو اكتشافات علمى امروز شگفتيهايش به مراتب بيشتر و عظمتش جلوه گرتر شده است . آيا نبايد در باره خالق و مدبر اين جهان بزرگ انديشيد و به اهداف بزرگ و والاى او نزديك شد ؟ ! سپس از آسمان به « زمين » آمده ، مىافزايد : آيا « به كوه‌ها نگاه نمىكنند چگونه در جاى خود نصب شده است » ؟ ! ( * ( وَإِلَى الْجِبالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ) * ) .