مىگفت ، در آيات مورد بحث به گوشه اى از مصائب و زحمات آنها كه در اين جهان به خاطر ايمان و تقوا با آن روبرو مىشوند اشاره مىكند ، تا روشن شود كه آن پاداشهاى بزرگ بىحساب نيست . در اين آيات از موضعگيرى و برخورد زشت و زننده كفار با آنها سخن مىگويد ، و چهار نوع عكس العمل كفار را در برابر آنان بازگو مىكند : نخست مىفرمايد : « بدكاران و كفار پيوسته از مؤمنان مىخنديدند » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ أَجْرَمُوا كانُوا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَضْحَكُونَ ) * ) . خنده اى تمسخرآميز و تحقير كننده ، خنده اى كه از روح طغيان و كبر و غرور و غفلت ناشى مىشود ، و هميشه افراد سبكسر مغرور در برابر مؤمنان با تقوا چنين خنده‌هاى مستانه داشته‌اند . ضمنا تعبير به « اجرموا » به جاى « كفروا » نشان مىدهد كه افراد كافر و بىايمان را از اعمال گناه آلودشان مىتوان شناخت چرا كه هميشه كفر سرچشمه جرم و عصيان است . در آيه بعد دومين برخورد زشت آنها را بيان كرده ، مىفرمايد : « و هنگامى كه مشركان از كنار جمع مؤمنان مىگذرند آنها را با اشارات چشم و ابرو مسخره مىكنند » ( وَإِذا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغامَزُونَ ) . و با اين علامات و اشارات مىگويند : اين بىسر و پاها را ببينيد كه مقربان درگاه خدا شده‌اند ! اين آستين پاره‌ها و پا برهنه‌ها را تماشا كنيد كه مدعى نزول وحى الهى بر آنها هستند ! ، و اين گروه نادان را بنگريد كه مىگويند استخوان پوسيده و خاك شده بار ديگر به حيات و زندگى برمىگردد ؟ ! و امثال اين سخنان زشت و بىمحتوا .