تفسير : آن روز كه هيچكس براى ديگرى كارى انجام نمىدهد ! به دنبال بحثى كه در آيات گذشته پيرامون ثبت و ضبط اعمال انسانها وسيله فرشتگان آمد ، در اين آيات به نتيجه اين حسابرسى ، و مسير نهايى نيكان و بدان اشاره كرده ، مىفرمايد : « مسلما نيكان در نعمت عظيم الهى هستند » ( * ( إِنَّ الأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ ) * ) . « و مسلما بدكاران در دوزخند » ! ( * ( وَإِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ ) * ) . « ابرار » جمع « بار » و « بر » ( بر وزن حق ) به معنى شخص نيكوكار است ، و « بر » ( به كسر باء ) به معنى هر نوع نيكوكارى مىباشد ، و در اينجا هم « عقايد نيك را شامل مىشود و هم » نيات خير و هم « اعمال صالح را ! » نعيم « » مفرد « است و به معنى نعمت مىباشد ، و در اينجا به معنى بهشت جاودانى است و اينكه به صورت » نكره « ذكر شده براى بيان اهميت و گستردگى و عظمت اين نعمت است كه هيچكس جز خدا وسعت و عظمت آن را به درستى نمىداند ، و انتخاب » نعيم « كه صفت مشبهه است در اينجا تاكيدى است بر بقاء و استمرار اين نعمت ، زيرا اين مفهوم معمولا در صفت مشبهه نهفته شده است . « فجار » جمع « فاجر » در اصل از « فجر » به معنى شكافتن وسيع است ، و طلوع صبح را به اين جهت طلوع فجر مىگويند كه گويى پرده سياهى شب با سپيده دم به كلى شكافته مىشود ، و از همين رو واژه « فجور » در مورد اعمال كسانى كه پرده عفاف و تقوى را مىدرند و در راه گناه قدم مىگذارند به كار مىرود .