بيمارى را به بينى كه درد ، او را سخت ناتوان ساخته از روى ترحم بر او گريه مىكنى ، پس چه چيز تو را بر بيماريت صبور ساخته ، و بر مصيبتت شكيبا نموده ، و از گريه بر خويشتن تسليت داده ؟ در حالى كه عزيزترين افراد نزد تو خودت مىباشى چگونه ترس از نزول بلا در شب ترا بيدار نكرده ، با اينكه در گناه و معصيت او غوطه ورى ، و در حالى كه زير سلطه او قرار دارى . بيا و اين بيمارى ( غفلت از خدا ) را با داروى تصميم و عزم راسخ مداوا كن ، و اين خواب غفلتى را كه چشمانت را فرو گرفته با بيدارى بر طرف ساز ، بيا مطيع خداوند شو ، و به ياد او انس گير ، خوب تصور كن كه به هنگام غفلتت از خدا او با دادن نعمتها به تو عنايت مىكند ، تو را به سوى عفو و بخشش خويش مىخواند ، و زير پوشش فضل و بركات خود قرار مىدهد . در حالى كه تو هم چنان به او پشت كرده اى ، و به ديگرى رو مىآورى ، بزرگ است خداوندى كه با اين قدرت عظيم ، « كريم » است ، اما تو با اين ضعف و حقارت چقدر بر معصيت او جسورى ! . . . ( 1 ) . سپس براى بيدار ساختن اين انسان غافل به گوشه اى از كرم و الطافش به او در چهار مرحله اشاره كرده . مىفرمايد : « همان خدايى كه تو را آفريد ، سپس دستگاههاى وجودت را منظم ساخت و سپس تعديل نمود » ( * ( الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ ) * ) . « و به هر صورتى مىخواست تو را تركيب نمود » ( * ( فِي أَيِّ صُورَةٍ ما شاءَ رَكَّبَكَ ) * ) ( 2 ) .

--> ( 1 ) نهج البلاغه خطبه 223 . ( 2 ) « ما » در « ما شاء » زائده است ، و بعضى احتمال داده‌اند « ما » شرطيه بوده باشد اما احتمال اول مناسبتر است .