تفسير : اى انسان چه چيز تو را مغرور ساخته ؟ ! در تعقيب آيات گذشته كه پيرامون معاد سخن مىگفت ، در آيات مورد بحث براى بيدار كردن انسان از خواب غفلت ، و توجه او به مسئوليتهايش در برابر خداوند ، نخست او را مخاطب ساخته و با يك استفهام توبيخى شديد و در عين حال توأم با نوعى لطف و محبت مىفرمايد : « اى انسان چه چيزى تو را از پروردگار كريمت غافل ساخته ؟ و در برابر او جسور و مغرور نموده » ؟ ! ( * ( يا أَيُّهَا الإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ ) * ) . در اينجا « انسان » را به عنوان انسانيتش كه اتمام امتيازات او را بر ساير موجودات اين جهان ياد آور مىشود مخاطب ساخته ، سپس او را در برابر خداوندى قرار مىدهد كه هم « رب » است و هم « كريم » به مقتضاى ربوبيتش پيوسته او را در كنف حمايت خود قرار داده ، و تربيت و تكامل او را بر عهده گرفته ، و به مقتضاى كرمش او را بر سر خوان نعمت خود نشانده ، و از تمام مواهب مادى و معنوى برخوردار ساخته است ، بىآنكه انتظارى از او داشته باشد و پاداش و عوضى بطلبد ، حتى خطاهاى او را ناديده مىگيرد ، و با كرمش او را مورد عفو قرار مىدهد . آيا سزاوار است چنين موجود شريفى در برابر چنان پروردگار بزرگى جسور گردد ؟ و يا لحظه اى از او غافل شود و در انجام فرمانش كه ضامن سعادت خود او است قصور ورزد ؟ و لذا در حديثى از پيغمبر اكرم ص آمده است كه هنگام تلاوت اين