زندگى و حيات است به جهانيان نشان دهد . در آيه بعد به چيزى كه تمام اين سوگندها به خاطر آن ياد شده پرداخته مىفرمايد : « يقينا اين قرآن كلام فرستاده بزرگوارى است ( جبرئيل امين ) كه از سوى خداوند براى پيامبرش آورده » ( * ( إِنَّه لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ) * ) . و اين پاسخى است به آنها كه پيامبر ص را متهم مىكردند كه قرآن را خود ساخته و پرداخته ، و به خدا نسبت داده است . در اين آيه و آيات بعد پنج وصف براى « جبرئيل » پيك وحى خدا بيان شده ، كه در حقيقت اوصافى است كه براى هر فرستاده جامع الشرائط لازم است . نخست توصيف او به « كريم » بودن كه اشاره به ارزش وجودى او است ، آرى او نزد خداوند بزرگ وجودى است با ارزش و با اهميت . سپس به اوصاف ديگر او پرداخته ، مىافزايد : « او صاحب قدرت است ، و نزد خداوند صاحب عرش مقامى و الا دارد » ( * ( ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ ) * ) ( 1 ) « ذى العرش » اشاره به ذات پاك خداوند است ، گرچه او صاحب تمام عالم هستى است ولى از آنجا كه عرش خواه به معنى عالم ما وراء طبيعت باشد ، و يا مقام علم مكنون خداوند ، اهميت بيشترى دارد ، او را به صاحب عرش بودن

--> ( 1 ) مكين از ماده « مكانت » به معنى « مقام و منزلت » است ، و به طورى كه از كلمات راغب در مفردات و بعضى ديگر از مفسران استفاده مىشود اين ماده در اصل « اسم مكان » از ماده « كون » است ، سپس بر اثر كثرت استعمال آن را به منزله ماده فعل قرار داده و « تمسكن » از آن مشتق شده است مانند « تمسكن » كه از ماده « سكون » است .