سپس به ذكر اوصاف انسانهاى شايسته به صورت يك استثنا ضمن بيان نه صفت از اوصاف بر جسته پرداخته ، مىگويد : « مگر نمازگزاران » ( * ( إِلَّا الْمُصَلِّينَ ) * ) . « همان نمازگزارانى كه نمازهاى خود را تداوم مىبخشند » ( * ( الَّذِينَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ دائِمُونَ ) * ) . اين نخستين ويژگى آنهاست كه ارتباط مستمر با درگاه پروردگار متعال دارند ، و اين ارتباط از طريق نماز تامين مىگردد ، نمازى كه انسان را از فحشاء و منكر باز مىدارد ، نمازى كه روح و جان انسان را پرورش مىدهد ، و او را همواره به ياد خدا مىدارد ، و اين توجه مستمر مانع از غفلت و غرور ، و فرو رفتن در درياى شهوات ، و اسارت در چنگال شيطان و هواى نفس مىشود . بديهى است منظور از مداومت بر نماز اين نيست كه هميشه در حال نماز باشند ، بلكه منظور اين است در اوقات معين نماز را انجام مىدهند . اصولا هر كار خيرى آن گاه در انسان اثر مثبت مىگذارد كه تداوم داشته باشد ، و لذا در حديثى از پيغمبر اكرم ص مىخوانيم : ان احب الاعمال الى اللَّه ما دام و ان قل : « محبوبترين اعمال نزد خدا چيزى است كه مداومت داشته باشد ، هر چند كم باشد » ( 1 ) . قابل توجه اينكه در حديثى از امام باقر ع مىخوانيم : منظور اين است هر گاه انسان چيزى از نوافل را بر خود فرض مىكند همواره به آن ادامه دهد » ( 2 ) .

--> ( 1 ) « المعجم المفهرس لالفاظ الحديث » جلد 2 صفحه 160 ( ماده دوام ) . ( 2 ) « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 415 .