ولى اين ماده شامل زنان نمىشد ، و لذا پيامبر ص هرگز آنها را به كفار باز نگرداند ، كارى كه اگر انجام مىشد با توجه به ضعف فوق العاده زنان در آن جامعه سخت خطرناك بود . 3 - در سومين مرحله كه در حقيقت دليلى است براى حكم قبل اضافه مىكند : « نه اين زنان بر آنها حلالند ، و نه آن مردان كافر بر اين زنان با ايمان » ( * ( لا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَلا هُمْ يَحِلُّونَ لَهُنَّ ) * ) . بايد همچنين باشد چرا كه ايمان و كفر در يك جا جمع نمىشود ، و پيمان مقدس ازدواج نمىتواند رابطه در ميان مؤمن و كافر برقرار سازد ، چرا كه اينها در دو خط متضاد قرار دارند ، در حالى كه پيمان ازدواج بايد نوعى وحدت در ميان دو زوج برقرار سازد و اين دو با هم سازگار نيست . البته در آغاز اسلام كه هنوز جامعه اسلامى استقرار نيافته بود زوجهايى بودند كه يكى كافر و ديگرى مسلمان بود ، و پيامبر از آن نهى نمىكرد تا اسلام ريشه دوانيد ، ولى ظاهرا بعد از صلح حديبيه دستور جدايى كامل داده شد و آيه مورد بحث يكى از دلائل اين موضوع است . 4 - از آنجا كه معمول عرب بود كه مهريه زنان خود را قبلا مىپرداختند در چهارمين دستور مىافزايد : « به همسران كافر آنها آنچه را در طريق اين ازدواج انفاق كرده‌اند بپردازيد » ( * ( وَآتُوهُمْ ما أَنْفَقُوا ) * ) . درست است كه شوهرشان كافر است اما چون اقدام بر جدايى به وسيله ايمان از طرف زن شروع شده ، عدالت اسلامى ايجاب مىكند كه خسارات همسرش پرداخته شود . آيا منظور از انفاق در اينجا تنها مهر است ، و يا ساير هزينه هايى را كه در اين راه متحمل شده نيز شامل مىشود ؟ غالب مفسران معنى اول را برگزيده‌اند ، و