« قوم عاد نيز پيامبر خود را تكذيب كردند » ( * ( كَذَّبَتْ عادٌ ) * ) . هر قدر پيامبر آنها ، هود ع بر تبليغات خود مىافزود ، و از راههاى مختلف براى بيدار ساختن آنها تلاش مىكرد ، آنها بر خيره سرى و لجاجت خود مىافزودند ، و غرور ناشى از ثروت و امكانات مادى و غفلت ناشى از غرق بودن در شهوات ، گوش شنوا و چشم بينا را از آنها گرفته بود . سرانجام خداوند آنها را با عذاب دردناكى مجازات كرد ، لذا در دنباله همين آيه به صورت سربسته مىفرمايد بنگريد « عذاب و انذارهاى من چگونه بود » ؟ ( * ( فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَنُذُرِ ) * ) . سپس در آيات بعد به شرح اين اجمال پرداخته ، مىافزايد : « ما تندباد وحشتناك و سردى را در يك روز شوم كه استمرار و ادامه داشت بر آنها فرستاديم » ( * ( إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ ) * ) . « صرصر » از ماده « صر » ( بر وزن شر ) در اصل به معنى بستن و محكم كردن است ، و تكرار آن در واژه « صرصر » براى تاكيد است ، و از آنجا كه اين باد هم شديد بوده است و هم سرد ، هم پر سوزش و هم پر سر و صدا ، اين واژه به آن اطلاق شده است . « نحس » در اصل به معنى سرخى شديدى است كه گاه در افق ظاهر مىشود ، و همچون ، شعله آتش بى دودى است كه عرب آن را « نحاس » مىگويد ، سپس اين واژه به هر چيز « شوم » در مقابل « سعد » اطلاق شده است ( دقت كنيد ) . « مستمر » صفتى است براى « يوم » يا « نحس » ، در صورت اول مفهومش اين است كه حوادث آن روز هم چنان استمرار يافت ، و چنان كه در آيه 7 در سوره حاقه آمده است « هفت شب و هشت روز اين عذاب الهى بطور مداوم بر آنها مسلط بود تا همگى را در هم كوبيد و كسى را زنده نگذاشت » .