مىخوانيم كه موسى به پيشگاه خدا عرضه داشت : وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخافُ أَنْ يَقْتُلُونِ : « فرعونيان بر من گناهى دارند كه مىترسم به جرم آن گناه مرا بكشند » در حالى كه گناه او چيزى جز يارى فرد مظلومى از بنى اسرائيل و كوبيدن ستمگرى از فرعونيان نبود . بديهى است اين نه تنها گناه نبود بلكه حمايت از مظلوم ، بود ولى از دريچه چشم فرعونيان گناه محسوب مىشد . به تعبير ديگر « ذنب » در لغت به معنى آثار شوم و تبعات كارى است ، ظهور اسلام در آغاز ، زندگى مشركان را به هم ريخت ، ولى پيروزيهاى بعد سبب شد كه آن تبعات به دست فراموشى سپرده شود . هر گاه خانه كهنه و فرسوده اى را كه سر پناه فعلى ما است ، و به آن دلبستگى داريم خراب كنند ممكن است اين كار را تخطئه كنيم ، ولى بعد از آنكه ساختمانى محكم و مجهز بجاى آن ساخته شد ، و تمام ناراحتيها بر طرف گشت ، قضاوت ما به كلى دگرگون مىشود . مشركان مكه ، چه قبل از هجرت و چه بعد از آن ، ذهنيات نادرستى در باره اسلام و شخص پيامبر ص داشتند كه پيروزيهاى بعد بر همه آنها خط بطلان كشيد . آرى اگر رابطه آمرزش اين گناهان را با مساله فتح حديبيه در نظر بگيريم مطلب كاملا روشن است ، رابطه اى كه از « لام » « * ( لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّه ) * » استفاده مىشود و كليد رمز براى گشودن معنى آيه است . اما آنها كه به اين نكته توجه نكرده‌اند در اينجا مقام عصمت پيامبر ص را زير سؤال برده‌اند و براى او ( نعوذ باللَّه ) گناهانى قائل شده‌اند كه خدا در پرتو فتح حديبيه آنها را بخشيده است ، يا آيه را بر خلاف ظاهر معنى كرده‌اند .