از جمله گفته‌اند : مراد گناهان است ! و بعضى گفته‌اند : منظور گناهانى است كه مردم در باره پيامبر ص مرتكب شده بودند مانند اذيت و آزارها ، كه با فتح حديبيه از ميان رفت ! ( در اين صورت ذنب اضافه به مفعول شده نه فاعل ) ! . و يا آن را به معنى « ترك اولى » گرفته‌اند . و يا به معنى گناهان فرضى تفسير كرده‌اند كه اگر فرضا گناهى در آينده يا گذشته مرتكب مىشدى ما آنها را مىبخشيديم . اما روشن است كه همه اينها تكلفاتى است بدون دليل ، چه اينكه اگر ما عصمت انبياء را مخدوش كنيم فلسفه وجودى آنها از ميان مىرود ، زيرا پيامبر ص بايد در همه چيز سرمشق باشد ، چگونه يك فرد گنهكار مىتواند اين نقش را ايفا كند . به علاوه او خود نياز به رهبر و راهنماى ديگرى دارد تا هدايتش نمايد . تفسيرهاى ديگر نيز بسيار مخالف ظاهر است و اشكال مهم اين است كه ارتباط آمرزش گناه را از مساله صلح حديبيه قطع مىكند . بهترين تفسير همان است كه در بالا اشاره شد كه هر سه سؤال را يك جا پاسخ مىگويد ، و ارتباط جمله‌هاى آيه را مشخص مىسازد . اينها همه در باره نخستين موهبت از مواهب چهارگانه اى است كه خداوند در پرتو صلح « صلح حديبيه » به پيامبرش داد . اما « اتمام نعمت پروردگار » و « هدايت به جاده صاف و مستقيم » و « نصرت شكست ناپذير الهى » بعد از پيروزى حديبيه چيزى نيست كه بر كسى مكتوم بماند ، اسلام به سرعت گسترش يافت ، قلوب آماده را تسخير كرد ، عظمت تعليمات آن بر همگان آشكار شد ، سمپاشيها را خنثى نمود ، نعمت خداوندى را كامل كرد ، و براهى مستقيم به سوى پيروزيهاى عظيم هموار ساخت به طورى كه در ماجراى