آيات مورد بحث سخن از چگونگى « غضب » پروردگار بر افراد بىايمان است ، تا با قرينه مقابله هر دو بحث روشنتر گردد . نخست مىفرمايد : « كسانى را كه كافر شدند روز قيامت صدا مىزنند كه عداوت و خشم پروردگار نسبت به شما از عداوت و خشم شما به خودتان بيشتر است چرا كه دعوت به سوى ايمان مىشديد ولى راه كفر را پيش مىگرفتيد » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّه أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الإِيمانِ فَتَكْفُرُونَ ) * ) . چه كسى آنها را چنين ندا مىكند ؟ ظاهر اين است كه فرشتگان عذاب براى ملامت و سرزنش و رسوا كردن آنها چنين ندايى سر مىدهند ، در حالى كه فرشتگان رحمت همواره آماده اكرام و احترام مردم با ايمان و صالح مىباشند . اين احتمال نيز داده شده است كه اين ندا از ناحيه بعضى از كفار نسبت به بعضى ديگر است ، اما معنى اول مناسبتر به نظر مىرسد ، و به هر حال اين ندايى است كه در روز قيامت داده مىشود و آيات بعد گواه روشنى بر اين معنى است . « مقت » در لغت به معنى بغض و عداوت شديد است ، اين آيه نشان مىدهد كه افراد بىايمان هر چند نسبت به خود عداوت شديد پيدا مىكنند خشم خداوند نسبت به آنها از آن هم شديدتر است . اما اينكه منظور از خشم و عداوت كفار نسبت به خودشان چيست ؟ در اينجا دو تفسير وجود دارد : نخست اينكه آنها بزرگترين دشمنى را در حق خود در دنيا انجام داده‌اند ، چرا كه دست رد بر سينه مناديان توحيد زدند ، نه تنها از چراغهاى هدايت الهى روى برتافتند بلكه آنها را در هم شكستند ، آيا دشمنى با خويشتن از اين شديدتر مىشود كه انسان به خاطر پيروى هواى نفس و بهره گيرى از متاع چند روزه