و آئين من در حقيقت جامع همه آنها و مكمل آنها است . من همانند اهل كتاب نيستم كه هر كدام ديگرى را نفى كند ، يهود مسيحيان را ، و مسيحيان يهود را ، و حتى پيروان هر آئين نيز از ميان آيات كتب دينى خود آن را مىپذيرند كه با اميال و خواسته هاشان هماهنگ است ، من همه را بدون استثنا پذيرا شده‌ام ، چرا كه اصول اساسى همه يكى است . و از آنجا كه براى ايجاد وحدت رعايت « اصل عدالت » ضرورت دارد ، در پنجمين دستور آن را مطرح كرده ، مىفرمايد : « بگو من مامورم كه در ميان همه شما عدالت كنم » ( * ( وَأُمِرْتُ لأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ ) * ) . چه در قضاوت و داوريها ، چه در حقوق اجتماعى و مسائل ديگر ( 1 ) . و به اين ترتيب آيه مورد بحث از پنج دستور مهم تشكيل يافته كه از اصل دعوت آغاز مىشود ، سپس وسيله پيشرفت آن يعنى استقامت مطرح مىگردد ، بعد به موانع راه كه « هواپرستى » است ، اشاره شده ، سپس نقطه شروع كه از خويشتن است بيان گرديده ، و سرانجام هدف نهايى كه گسترش و تعميم عدالت است عنوان شده . بدنبال اين پنج دستور ، به جهات مشترك همه اقوام كه آن هم در پنج قسمت خلاصه شده ، اشاره مىكند ، مىفرمايد : « خدا پروردگار ما و شماست » ( * ( اللَّه رَبُّنا وَرَبُّكُمْ ) * ) . « اعمال ما از آن ما است و اعمال شما از آن شما ، و هر يك در مقابل اعمال خويش مسئوليم » ( * ( لَنا أَعْمالُنا وَلَكُمْ أَعْمالُكُمْ ) * ) . در ميان ما و شما خصومتى نيست ، و هيچيك را بر ديگرى امتيازى نمىباشد و ما غرض شخصى با شما نداريم « ( * ( لا حُجَّةَ بَيْنَنا وَبَيْنَكُمُ ) * ) .

--> ( 1 ) جمعى از مفسران « عدالت » را در اينجا محدود به قضاوت كرده‌اند ، در حالى كه قرينه بر اين محدوديت در آيه وجود ندارد .