اين احتمال نيز در تفسير جمله اخير داده شده است كه « اجتباء » و گزينش مخصوص انبيا نيست ، بلكه تمام بندگان خالص و مخلص را كه داراى مقام والاى الهى بودند شامل مىگردد . و از آنجا كه يكى از دو ركن دعوت انبياى اولو العزم عدم تفرقه در دين است و مطمئنا همه آنها روى اين مساله تبليغ كردند ، اين سؤال پيش مىآيد پس سرچشمه اينهمه اختلافات مذهبى از كجا است ؟ آيه بعد به پاسخ اين سؤال پرداخته ، سرچشمه اصلى اختلافات دينى را چنين بيان مىكند : « آنها راه تفرقه را پيش نگرفتند مگر بعد از آنكه اتمام حجت بر آنها شد ، و علم و آگاهى كافى به آنها رسيد ، و اين تفرقه جويى به خاطر حب دنيا و رياست و ظلم و حسد و عداوت بود » ( * ( وَما تَفَرَّقُوا إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ ) * ) . آرى دنيا پرستان ستمگر ، و حسودان كينه توز ، در برابر آئين يكپارچه انبيا قيام كردند ، و هر گروهى را به راهى نمودند ، تا پايه‌هاى رياست خود را تقويت كنند ، و منافع دنياى خويش را تامين نمايند ، و حسادتها و عداوتهاى خود را با مؤمنان راستين و مكتب انبيا آشكار سازند ، ولى تمام اينها بعد از اتمام حجت بود . به اين ترتيب سرچشمه اختلافهاى مذهبى جهل و بيخبرى نبود ، بلكه بغى و ظلم و انحراف از حق و اعمال نظرهاى شخصى بود . « دانشمندان دنيا طلب » و « عوامهاى متعصب و كينه توز » دست به دست هم دادند و اين اختلافات را بنيان نهادند . اين آيه پاسخ روشنى است به آنها كه مىگويند مذهب در ميان بشر ايجاد اختلاف كرده ، و خونريزيهاى فراوانى در طول تاريخ ببار آورده است ، زيرا اگر