توحيد مايه قيام مستضعفان مىگردد و جلو هواپرستيها و مظالم آنها را مىگيرد . ولى با اين حال همانگونه كه گزينش پيامبران به دست خدا است ، هدايت مردم نيز به دست او است « خداوند هر كس را بخواهد بر مىگزيند ، و كسى را كه به سوى او باز گردد هدايت مىكند » ( * ( اللَّه يَجْتَبِي إِلَيْه مَنْ يَشاءُ وَيَهْدِي إِلَيْه مَنْ يُنِيبُ ) * ) . در اين آيه نكته هايى است كه بايد به آن توجه داشت : 1 - « شرع » از ماده « شرع » ( بر وزن زرع ) در اصل به معنى راه روشن است ، راه ورود به نهرها را نيز « شريعه » مىگويند ، سپس اين كلمه در مورد اديان الهى و شرايع آسمانى به كار رفته ، چرا كه راه روشن سعادت در آن است ، و طريق وصول به آب حيات ايمان و تقوى و صلح و عدالت است . و از آنجا كه آب مايه پاكيزگى و طهارت و حيات است اين واژه تناسب روشنى با آئين الهى كه از نظر معنوى همين كارها را با روح و جان انسان و جامعه انسانيت مىكند دارد ( 1 ) . 2 - در اين آيه تنها به پنج تن از پيامبران خدا اشاره شده ( نوح و ابراهيم و موسى عيسى و محمد ص ) چرا كه پيامبران اولو العزم يعنى صاحبان دين و آئين جديد تنها اين پنج تن هستند ، و در حقيقت آيه اشاره اى است به انحصار پيامبران صاحب شريعت در اين پنج نفر . 3 - در آغاز از نوح ياد شده ، چرا كه نخستين شريعت يعنى آئينى كه داراى همه گونه قوانين عبادى و اجتماعى بود از او آغاز گشت و پيامبران پيش از او برنامه و دستورات محدودى داشتند ( 2 ) .

--> ( 1 ) اين معنى به طور اجمال در لسان العرب و مفردات راغب و ديگر كتب لغت آمده است . ( 2 ) در اين زمينه شرحى در ذيل آيه 213 سوره بقره آورده‌ايم ( جلد 2 صفحه 58 ) .