و به هنگام پشت كردن نعمتها « مايوس » و نوميد و « پر جزع » . ولى در مقابل ، مردان حق و پيروان راستين مكتب انبيا آن چنان پرظرفيت و پرمايه‌اند كه نه روى آوردن نعمتها آنها را دگرگون مىسازد ، و نه ادبار دنيا ضعيف و ناتوان و مايوس ، آنها به مصداق رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّه سودمندترين تجارتها ، و پرفايده ترين درآمدها ، آنها را از ياد خدا غافل نمىسازد ، آنها فلسفه تلخيها و شيرينيهاى زندگى را به خوبى مىدانند ، آنها مىدانند كه گاه تلخيها زنگ بيدار باش است ، و شيرينىها آزمايش و امتحان الهى . گاه تلخيها مجازات غفلتها است ، و نعمتها براى برانگيختن حس شكرگزارى بندگان . قابل توجه اينكه در آيات فوق تعبير به « اذقنا » و « مسه » شده ، كه مفهومش اين است با مختصر رو آوردن دنيا يا زوال نعمتها وضع اين افراد كم مايه دگرگون مىشود ، و راه غرور ، يا نوميدى و ياس را پيش مىگيرند ، آنها چنان كوتاه فكر و ضعيفند كه طبق ضرب المثل معروف با غوره اى ترش مىشوند و با مويزى شيرين . آرى يكى از مهمترين آثار ايمان به خدا همان وسعت روح ، و بلندى افق فكر ، و شرح صدر و آمادگى مقابله با مشكلات و مصائب و مبارزه با هيجانات نامطلوب نعمتها است . امير مؤمنان على ع ضمن دعاهايى كه در آن سرمشق به ياران خود مىدهد عرض مىكند : نسأل اللَّه سبحانه ان يجعلنا و اياكم ممن لا تبطره نعمة ، و لا تقصر به عن طاعة ربه غاية ، و لا تحل به بعد الموت ندامة و كئابة : « از خدا مىخواهيم كه ما و شما را از كسانى قرار دهد كه هيچ نعمتى آنها را مست و مغرور نمىسازد ، و هيچ هدفى آنها را از طاعت پروردگار باز نمىدارد ، و پس از فرا رسيدن مرگ پشيمانى و اندوه دامانشان را نمىگيرد » ( نهج البلاغه