كرده مىگويد : « آيا كسى كه در آتش افكنده مىشود بهتر است يا كسى كه در سايه ايمان در نهايت امن و امان در قيامت قدم به عرصه محشر مىگذارد » ؟ ! ( * ( أَ فَمَنْ يُلْقى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ ) * ) . آنها كه با ايجاد شك و فساد عقائد و ايمان مردم را به آتش كشيدند ، بايد در آن روز طعمه آتش شوند و آنها كه در سايه ايمان محيط امن و امانى براى جامعه بشرى آفريدند بايد در قيامت در نهايت امنيت به سر برند ، مگر در آن روز همه اعمال ما تجسم نمىيابد ؟ گر چه بعضى از مفسران اين قسمت از آيه را به « ابو جهل » و نقطه مقابلش « حمزه » يا « عمار ياسر » تفسير كرده‌اند ، ولى پيدا است كه اين يك تطبيق بيش نيست ، آيه مفهوم وسيعى دارد كه همه آنها و غير آنها را شامل مىشود . جالب اين كه در مورد دوزخيان تعبير به « القاء » مىكند كه دليل بر اين است كه آنجا اختيارى از خود ندارند ، اما در مورد بهشتيان تعبير به « آمدن » مىنمايد كه دليل بر احترام و آزادى اراده آنها در انتخاب امنيت و آرامش است . از اين گذشته با اينكه بايد در مقابل دوزخ بهشت قرار گيرد در اينجا امنيت از « عذاب » را در مقابل « دوزخ » قرار داده ، اشاره به اين كه مهمترين مساله در آن روز همين « امنيت » است . و از آنجا كه وقتى از هدايت كسى مايوس شوند او را به حال خود رها مىكنند ، و مىگويند : هر كارى مىخواهى بكن ، در ادامه اين آيه آنها را مخاطب ساخته مىگويد : « هر چه مىخواهيد انجام دهيد » ! ( * ( اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ ) * ) . « اما بدانيد كه خدا به آنچه انجام مىدهيد بيناست » ( * ( إِنَّه بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ) * ) . بديهى است اين امر به معنى آزادى عمل آنها ، و يا الزام به انجام هر كار نيست ، بلكه تهديدى است نسبت به آنها كه هيچ حرف حقى در گوششان فرو نمىرود ،