دنيا و در آخرت هستيم « هرگز شما را تنها نمىگذاريم ، در نيكىها به شما كمك مىكنيم ، و از لغزشها شما را حفظ مىنمائيم تا وارد بهشت شويد ( نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَفِي الآخِرَةِ ) . در پنجمين بشارت مىگويند : در بهشت براى شما هر چه بخواهيد از مواهب و نعمتها فراهم است و هيچ قيد و شرطى در كار نيست « ( وَلَكُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ ) . ششمين بشارت اين كه نه تنها نعمتهاى مادى و آنچه دلخواه شما است به شما مىرسد ، بلكه « آنچه از مواهب معنوى طلب كنيد در اختيار شما است » ( وَلَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ ) . و بالآخره هفتمين و آخرين مژده اى كه به آنها مىدهند اين است كه شما ميهمان خدا در بهشت جاويدان او هستيد ، و « همه اين نعمتها به عنوان پذيرايى يك ميزبان از يك ميهمان گرامى از سوى پروردگار غفور و رحيم به شما ارزانى داشته مىشود » ( * ( نُزُلًا مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ ) * ) . نكته‌ها : در اين آيات و تعبيرات كوتاه و پر معنيش ، نكته‌هاى ظريف و فراوانى نهفته است : 1 - آيا نزول فرشتگان بر مؤمنان با استقامت به هنگام مرگ و انتقال از اين عالم به جهان ديگر است ؟ همانگونه كه جمعى از مفسران احتمال داده‌اند ، يا در سه موقف « به هنگام مرگ » و « به هنگام ورود در قبر » و « به هنگام زنده شدن در رستاخيز » به سراغ آنها مىآيند ؟ و يا اينكه اين بشارتها دائمى و مستمر است كه با الهامهاى معنوى اين حقايق را در گوش جان مؤمنان پيوسته مىخوانند ، هر چند به هنگام مرگ يا ورود در عرصه محشر صداى فرشتگان رساتر و روشنتر مىشود ؟