و به همين دليل در برابر خدا و پيامبرشان « هود » به طغيان و سركشى و تكذيب و انكار برخاستند . اما قرآن در پاسخ اين ادعا مىگويد : « آيا آنها نمىدانستند خداوندى كه آنان را آفريده از آنها قويتر است » ؟ ! ( * ( أَ وَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّه الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً ) * ) . نه تنها خالق آنها كه خالق تمام آسمانها و زمين است ، اصلا اين دو قدرت قابل مقايسه نيست ، قدرت ناچيز وابسته فانى كجا ، و قدرت بىانتهاى جاودانى و ذاتى حق كجا ؟ و خاك را با آفريننده افلاك چه نسبت ؟ ما للتراب و رب الارباب ؟ ( 1 ) . در پايان آيه مىافزايد : « آنها بر اثر اين پندار بىاساس پيوسته آيات ما را انكار مىكردند » ( * ( وَكانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ ) * ) . آرى انسان بىمايه و كمظرفيت هنگامى كه مختصر قدرتى در خود احساس كند سر به طغيان بر مىدارد ، و حتى گاه از بيخردى به مبارزه با قدرت خدا برمىخيزد ، و خداوند بزرگ چقدر ساده و آسان با يك اشاره عوامل حياتشان را به عامل مرگشان تبديل مىكند ، چنان كه در همين ماجراى عاد در آيه بعد اضافه مىكند : « سرانجام تند بادى شديد و پر صدا و هولانگيز و سرد و سخت ، در روزهايى شوم و پرغبار ، بر آنها فرستاديم ، تا عذاب خوار كننده را در زندگى دنيا به آنها بچشانيم » ( * ( فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَحِساتٍ لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ) * ) . اين تند باد عجيب چنان كه در آيات ديگر قرآن آمده چنان آنها را از زمين

--> ( 1 ) در واقع اين تعبير شبيه جمله « اللَّه اكبر » است كه خدا را برتر و بالاتر از همه موجودات معرفى مىكند ، در حالى كه اصلا اين دو قابل مقايسه نيستند ، ولى چون خداوند با زبان ما با ما سخن مىگويد اين تعبيرات در كلام او ديده مىشود .