بلند مىكرد و زمين مىكوبيد ، همچون تنه‌هاى درخت خرما كه از ريشه كنده شده باشد ( 1 ) . اين تند باد هفت شب و هشت روز مىوزيد ، و تمام زندگى اين قوم جبار خود خواه مغرور را در هم مىكوبيد ، و جز ويرانه اى از آن قصرهاى پرشكوه و زندگى مرفه و اموال سرشار باقى نماند . در پايان آيه مىگويد : تازه اين عذاب دنيا است ، « و عذاب آخرت از آن هم خوار كننده تر است » ( * ( وَلَعَذابُ الآخِرَةِ أَخْزى ) * ) . به گونه اى كه تمام اين مجازاتهاى دردناك در مقابل آن جرقه اى است در برابر درياى آتش ! و از همه سختتر اينكه « هيچكس به يارى آنها نمىشتابد ، و از هيچ سو يارى نمىشوند » ( * ( وَهُمْ لا يُنْصَرُونَ ) * ) . آرى آنها يك عمر تلاش كردند كه خود را بزرگ نشان دهند ، خداوند هم به هنگام عذاب مجازاتى خوار كننده در اين دنيا و جهان ديگر براى آنان قائل شده است ، تا بينى اين متكبران مغرور را بر خاك بمالد . « صرصر » ( بر وزن دفتر ) در اصل از ماده « صر » ( بر وزن شر ) به معنى محكم بستن است ، و به همين جهت كيسه اى را كه در آن پول مىگذاردند و در آن را محكم مىبستند « صره » ( بر وزن طره ) مىناميدند ، سپس به بادهاى بسيار سرد يا پر سر و صدا ، و يا مسموم و كشنده ، اطلاق شده است ، و شايد تند باد عجيبى كه قوم عاد را در هم كوبيد داراى همه اين صفات سه گانه بوده است . « ايام نحسات » به معنى روزهاى نحس و شوم است ، و بعضى آن را به معنى روزهاى پر گرد و غبار ، يا روزهاى بسيار سرد دانسته‌اند ، جمع اين سه معنى نيز در آيات مورد بحث ممكن است .

--> ( 1 ) سوره قمر آيه 19 - 20 ، و سوره الحاقه آيه 6 به بعد .