بارز اين كتاب آسمانى كه در لابلاى تمام آياتش همچون عطر در ذرات برگ گل قرار گرفته همان « رحمت » است ، رحمت براى كسانى كه راه آن را بپويند و از تعليماتش الهام گيرند . بعد از بيان اجمالى فوق در باره قرآن به بيان تفصيلى پرداخته ، و اوصاف پنجگانه اى براى اين كتاب آسمانى بيان مىكند ، اوصافى كه ترسيم روشن و گويايى از چهره اصلى قرآن در بردارد . نخست مىگويد : « اين كتابى است كه آياتش مبين ، و هر مطلبى را در جاى خود بيان كرده ، و شرح و تفصيل تمام نيازمنديهاى انسان را در تمام زمينه‌ها ذكر نموده است » ( * ( كِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُه ) * ) ( 1 ) . « كتابى است فصيح و گويا » ( * ( قُرْآناً عَرَبِيًّا ) * ) . « براى جمعيتى كه آگاهند و جوياى حقيقتند » ( * ( لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ) * ) . « قرآنى كه بشير و نذير است ، و اميد بخش و بيم آفرين ، نيكان را بشارت مىدهد و مجرمان را تهديد مىكند » ( * ( بَشِيراً وَنَذِيراً ) * ) . « اما اكثر آنها روىگردان شدند لذا چيزى نمىشنوند » ( * ( فَأَعْرَضَ أَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لا يَسْمَعُونَ ) * ) ( 2 ) . به اين ترتيب نخستين امتياز اين كتاب بزرگ آسمانى اين است كه مسائل مختلف مورد نياز بشر در آن تبيين و تشريع شده است به گونه اى كه هر كس در هر سطحى از فكر و انديشه باشد و در هر مرحله اى از نياز روحى به مقدار فكر

--> ( 1 ) « كتاب » خبر بعد از خبر است ، به اين ترتيب كه « تنزيل » خبر مبتداى محذوفى است ، و « كتاب » خبر بعد از آن . ( 2 ) « لقوم يعلمون » ممكن است متعلق به « فصلت » باشد يا متعلق به « تنزيل » .