گفت : بگذار در آن بينديشم ! روز بعد گفتند : اى وليد ! فكرت به كجا رسيد ؟ گفت : بگوئيد « سحر » است چون دلها را مىگيرد و با خود مىبرد ! ! اينجا بود كه قسمتى از آيات سوره « مدثر » ( آيات 11 - 30 ) در باره او نازل شد ( 1 ) . اين روايت به خوبى نشان مىدهد كه تا چه حد آيات اين سوره پر جاذبه و تكان دهنده است ، تا آنجا كه در انديشمند متعصب عرب چنين عكس العملى را بجا مىگذارد . به تفسير آيات باز گرديم . باز در آغاز اين سوره به « حروف مقطعه » برخورد مىكنيم ( حم ) كه براى دومين بار در آغاز سوره‌هاى قرآن خودنمايى مىكند ، بارها پيرامون تفسير حروف مقطعه بحث كرده‌ايم و نياز به تكرار نمىبينيم جز اينكه بعضى « حم » را نام سوره و يا « ح » را اشاره به « حميد » و « م » را اشاره به « مجيد » كه دو نام از نامهاى بزرگ خداوند است دانسته‌اند . سپس اشاره به عظمت قرآن كرده مىگويد : « اين كتابى است كه از سوى خداوند رحمن و رحيم نازل شده است » ( * ( تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * ) . « رحمت عامه » خداوند و « رحمت خاصه » او دست به دست هم داده‌اند و نزول اين آيات را سبب شده است ، آياتى كه براى دوست و دشمن مايه رحمت است ، و براى اولياى خدا بركات و رحمتهاى ويژه اى در بردارد . در حقيقت صفت

--> ( 1 ) « بحار الانوار » جلد 17 صفحه 211 - اين حديث با مختصر تفاوتى در كتب ديگر از جمله تفسير قرطبى در آغاز همين سوره ( جلد 8 صفحه 5782 ) نيز آمده است .