انسان بر خلاف غالب حيوانات كه با دهان آب و غذا مىخورند با دست خود و با دقت و ظرافت غذا و نوشيدنى را بر مىدارد و به دهان مىگذارد و اين امر كمك فراوانى به انتخاب غذاهاى پاك از غذاهاى آلوده به اجزاء خارجى و اضافى مىكند ميوه‌ها را به راحتى پوست مىكند و اجزاء غير قابل استفاده را دور مىريزد . بعضى از مفسران صورت را در اينجا به معنى اعم از صورت ظاهر و باطن گرفته‌اند ، و اشاره به انواع استعدادها و ذوقهايى مىدانند كه خدا در آدمى آفريده ، و او را بر ساير جانداران برترى بخشيده است . و سرانجام در بيان چهارمين و آخرين نعمت از اين سلسله ، موضوع روزيهاى پاكيزه را مطرح كرده ، مىفرمايد : « او شما را از طيبات روزى داد » ( * ( وَرَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ ) * ) . « طيبات » معنى بسيار گسترده اى دارد كه هر چيز پاكيزه اعم از غذا ، لباس ، همسران ، خانه‌ها ، مركبها ، حتى سخنان و گفتگوهاى پاكيزه را شامل مىشود . ممكن است انسان بر اثر نادانى ، اين مواهب پاك را بيالايد ، ولى خداوند در عالم آفرينش آنها را پاك آفريده است . در پايان آيه بعد از بيان اين چهار نعمت بزرگ كه نيمى از آن به آسمان و زمين بر مىگردد ، و نيمى از آن به انسانها ، مىفرمايد : « اين است خداوند پروردگار شما » ( * ( ذلِكُمُ اللَّه رَبُّكُمْ ) * ) ( 1 ) . « و چون چنين است جاويد و پر بركت است خداوندى كه پروردگار عالميان است » ( * ( فَتَبارَكَ اللَّه رَبُّ الْعالَمِينَ ) * ) .

--> ( 1 ) « ذلكم » در اصل اشاره به دور است كه در اين گونه موارد كنايه از علو مقام و عظمت مىباشد ، ولى چون در فارسى اين تعبير معمول نيست ما در ترجمه‌ها آن را به صورت اشاره به نزديك تفسير مىكنيم .