و در آخرين سخنش با تهديدى پر معنى گفت : « به زودى آنچه را من امروز به شما مىگويم به خاطر خواهيد آورد ، و هنگامى كه آتش خشم و غضب الهى دامانتان را در اين جهان و آن جهان مىگيرد به صدق گفتار من پى مىبريد » ( * ( فَسَتَذْكُرُونَ ما أَقُولُ لَكُمْ ) * ) . اما افسوس كه آن زمان دير است ، اگر در آخرت باشد راه بازگشت وجود ندارد ، و اگر در دنيا باشد به هنگام نزول عذاب تمام درهاى توبه بسته مىشود . سپس افزود : « من تمام كارهاى خود را به خداوند يگانه يكتا واگذار مىكنم كه او نسبت به بندگانش بينا است » ( * ( وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّه إِنَّ اللَّه بَصِيرٌ بِالْعِبادِ ) * ) . و به همين دليل نه از تهديدهاى شما مىترسم ، و نه كثرت و قدرت شما و تنهايى من مرا به وحشت مىافكند ، چرا كه سرتاپا خود را به كسى سپرده‌ام كه قدرتش بىانتها است و از حال بندگانش به خوبى آگاه است . اين تعبير ضمنا دعاى مؤدبانه اى بود از اين مرد با ايمان كه در چنگال قومى زورمند و بيرحم گرفتار بود ، تقاضايى بود مؤدبانه از پيشگاه پروردگار كه در اين شرائط او را در كنف حمايت خويش قرار دهد . خداوند هم اين بنده مؤمن مجاهد را تنها نگذاشت ، و چنان كه در آيه بعد مىخوانيم : « خداوند او را از نقشه‌هاى شوم و سوء آنها نگه داشت » ( * ( فَوَقاه اللَّه سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا ) * ) . تعبير به « سيئات ما مكروا » نشان مىدهد كه اجمالا توطئه‌هاى مختلفى بر ضد او چيدند ، اما اين توطئه‌ها چه بود ؟ قرآن سر بسته بيان كرده است ، طبعا انواع مجازاتها و شكنجه‌ها و سرانجام قتل و اعدام بوده است ، اما لطف الهى همه آنها را خنثى كرد .