آيات كه چهارمين مقطع از سخنان او آمده است كه مقصود خود را از طريق ديگرى دنبال مىكند ، و آن توجه دادن به « ناپايدارى زندگى دنيا » و « مساله معاد و حشر و نشر » است و توجه به آنها بدون شك تاثير عميقى در تربيت انسانها دارد . نخست مىگويد : « كسى كه ايمان آورده بود صدا زد اى قوم من ! از من پيروى كنيد تا من شما را به راه حق ارشاد كنم » ( * ( وَقالَ الَّذِي آمَنَ يا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشادِ ) * ) . در چند آيه قبل از اين خوانديم كه فرعون مىگفت : آنچه من مىگويم راه رشد و صلاح است ، مؤمن آل فرعون با اين سخنش به مقابله و تكذيب فرعون پرداخته ، و به جمعيت مىفهماند كه فريب سخنان وسوسه انگيز فرعون را نخوريد كه برنامه‌هاى او به شكست و بدبختى مىانجامد ، راه اين است كه من مىگويم ، راه تقوا و خدا پرستى . سپس افزود : « اى قوم من ! به اين دنيا دل نبنديد كه اين زندگى دنيا متاع زودگذرى است ، و آخرت سراى هميشگى و ابدى شما است » ( * ( يا قَوْمِ إِنَّما هذِه الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ وَإِنَّ الآخِرَةَ هِيَ دارُ الْقَرارِ ) * ) . گيرم كه با هزار مكر و فسون ما پيروز شويم و حق را پشت سر اندازيم ، دست به انواع ظلم و ستم دراز كنيم ، و دامان ما به خونهاى بيگناهان آغشته شود ، مگر عمر ما در اين جهان چه اندازه خواهد بود ؟ اين چند روز عمر به سرعت مىگذرد ، و چنگال مرگ گريبان همه را مىگيرد ، و از فراز قصرهاى با شكوه به زير خاك مىكشاند ، قرارگاه زندگى ما جاى ديگرى است . مساله تنها فانى بودن اين دنيا و باقى بودن سراى آخرت نيست ، مساله مهم مساله حساب و جزاست : « هر كس عمل بدى انجام دهد فقط به اندازه آن به او