كيفر داده مىشود ، اما كسى كه عمل صالحى انجام دهد خواه مرد باشد يا زن در حالى كه مؤمن باشد وارد بهشت مىشود و روزى بيحسابى به او داده خواهد شد « ( * ( مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلا يُجْزى إِلَّا مِثْلَها وَمَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ ) * ) . او در اين سخنان حساب شده اش از يك سو اشاره به عدالت خداوند در مورد مجرمان مىكند كه تنها به مقدار جرمشان جريمه مىشوند . و از سوى ديگر اشاره به فضل بىانتهاى او كه در مقابل يك عمل صالح پاداش بيحساب به مؤمنان داده مىشود و هيچگونه موازنه اى در آن رعايت نخواهد شد ، پاداشى كه هيچ چشمى نديده و هيچ گوشى نشنيده و حتى به فكر انسانى خطور نكرده است . و از سوى سوم لزوم توام بودن ايمان و عمل صالح را ياد آور مىشود . و از سوى چهارم مساوات مرد و زن در پيشگاه خداوند و در ارزشهاى انسانى . به هر حال او با اين سخن كوتاه خود اين واقعيت را بيان مىكند كه متاع اين جهان گرچه ناچيز است و ناپايدار ، ولى مىتواند وسيله رسيدن به پاداش بيحساب گردد ، چه معامله اى از اين پرسودتر ؟ ! ضمنا تعبير به « مثلها » اشاره به اين است كه مجازاتهاى عالم ديگر شبيه همان كارى است كه انسان در اين دنيا انجام داده است ، شباهتى كامل و تمام عيار . تعبير به « غير حساب » ممكن است اشاره به اين مطلب باشد كه نگاهداشتن حساب عطايا مخصوص كسانى است كه مواهب محدودى دارند و مىترسند اگر حساب را نگه ندارند گرفتار كمبود شوند ، اما كسى كه خزائن نعمتهاى او نامحدود و بىپايان است و هر قدر ببخشد كاستى در آن پيدا نمىشود ( زيرا هر قدر از بىنهايت بر دارند باز هم بىنهايت است ! ) نياز به حسابگرى ندارد .