( * ( تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّه الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ) * ) . عزت و قدرتش موجب شده كه احدى نتواند با آن برابرى كند ، و علمش سبب گرديده كه محتواى آن در اعلى درجه كمال ، و فراگير همه نيازهاى انسانها در طريق تكامل باشد . آيه بعد خدا را به پنج وصف ديگر از صفات بزرگش كه بعضى اميد آفرين و بعضى خوف آفرين است توصيف كرده ، مىگويد : « خداوندى كه گناهان را مىآمرزد ( * ( غافِرِ الذَّنْبِ ) * ) . « توبه‌ها را مىپذيرد » ( * ( قابِلِ التَّوْبِ ) * ) ( 1 ) . « مجازاتش شديد است » ( * ( شَدِيدِ الْعِقابِ ) * ) . « نعمتش فراوان است » ( * ( ذِي الطَّوْلِ ) * ) ( 2 ) . « خداوندى كه معبودى جز او نيست » ( * ( لا إِله إِلَّا هُوَ ) * ) . « و بازگشت همه شما به سوى او است » ( * ( إِلَيْه الْمَصِيرُ ) * ) . آرى كسى كه واجد اين اوصاف است فقط او شايسته عبوديت است و مالك پاداش و كيفر . نكته‌ها : 1 - در دو آيه فوق ( آيه 2 و 3 ) بعد از ذكر نام « اللَّه » و قبل از ذكر « معاد »

--> ( 1 ) « توب » ممكن است جمع « توبه » و يا مصدر بوده باشد ( مجمع البيان ) . ( 2 ) « طول » ( بر وزن قول ) به معنى نعمت و فضل است ، و به معنى توانايى و رسايى و امكانات و مانند آن نيز آمده است ، بعضى از مفسران گفته‌اند « ذى الطول » به كسى گفته مىشود كه نعمتى طولانى به ديگرى مىبخشد ، بنا بر اين معنى آن اخص از معنى « منعم » است ( مجمع البيان ) .