در همين جا مطرح شده است . آيه نخست ماجراى ابراهيم را به اين صورت با ماجراى نوح پيوند مىدهد و مىفرمايد : « و از پيروان نوح و ابراهيم بود » ( * ( وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِه لإِبْراهِيمَ ) * ) . او در همان خط توحيد و عدل ، در همان مسير تقوا و اخلاص كه سنت نوح بود گام بر مىداشت ، كه انبياء همه مبلغان يك مكتب و استادان يك دانشگاهند ، و هر كدام برنامه ديگرى را تداوم مىبخشند و تكميل مىكنند . چه تعبير جالبى ؟ ابراهيم از شيعيان نوح بود ، با اينكه فاصله زمانى زيادى آن دو را از هم جدا مىكرد ( حدود 2600 سال به گفته بعضى از مفسران ) ولى مىدانيم در پيوند مكتبى زمان كمترين تاثيرى ندارد ( 1 ) . بعد از بيان اين اجمال به تفصيل آن پرداخته ، مىفرمايد : « به خاطر بياور هنگامى را كه ابراهيم با قلب سليم به پيشگاه پروردگارش آمد » ( * ( إِذْ جاءَ رَبَّه بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ) * ) . مفسران براى « قلب سليم » تفسيرهاى متعددى بيان كرده‌اند كه هر كدام به يكى از ابعاد اين مساله اشاره مىكند . قلبى كه پاك از شرك باشد .

--> ( 1 ) بعضى از مفسران ضمير « شيعته » را به پيامبر اسلام ( ص ) برگردانده‌اند ، در حالى كه آيات قرآن مىگويد : پيامبر اسلام ( ص ) از آئين ابراهيم پيروى كرد ، بعلاوه چنين مرجع ضميرى در آيات قبل و بعد وجود ندارد ، شايد تصور كرده‌اند تعبير به شيعه دليل بر افضليت نوح از ابراهيم است در حالى كه قرآن براى ابراهيم شخصيت والاترى قائل شده است ، ولى اين تعبير هيچ دلالتى بر اين مساله ندارد بلكه منظور از آن تداوم خط فكرى و مكتبى است كما اينكه افضليت پيامبر اسلام ( ص ) نسبت به همه پيامبران با پيروى او از مكتب توحيدى ابراهيم منافات ندارد قرآن مىگويد : * ( فَبِهُداهُمُ اقْتَدِه ) * : « اى پيامبر به هدايت انبياى پيشين اقتدا كن ( انعام - 90 ) .