قلبى كه خالص از معاصى و كينه و نفاق بوده باشد . قلبى كه از عشق دنيا تهى باشد كه حب دنيا سرچشمه همه خطاها است . و بالآخره قلبى كه جز خدا در آن نباشد ! حقيقت اين است كه « سليم » از ماده « سلامت » ، و هنگامى كه سلامت به طور مطلق مطرح مىشود سلامتى از هر گونه بيمارى اخلاقى و اعتقادى را شامل مىشود . قرآن مجيد در باره منافقان مىگويد : « فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّه مَرَضاً » در دلهاى آنها يك نوع بيمارى است و خداوند نيز ( بر اثر لجاجت و گناهشان ) بر اين بيمارى مىافزايد « ( بقره 10 ) . جالبترين تفسير را براى « قلب سليم » امام صادق ع بيان فرموده : در آنجا كه مىخوانيم : القلب السليم الذى يلقى ربه و ليس فيه احد سواه ! : « قلب سليم قلبى است كه خدا را ملاقات كند در حالى كه هيچ كس جز او در آن نباشد » ( 1 ) . و اين تعبير ، جامع همه اوصاف گذشته است . و نيز در روايت ديگرى از همان امام ع آمده است كه فرمود : صاحب النية الصادقة صاحب القلب السليم ، لان سلامة القلب من هواجس المذكورات تخلص النية للَّه فى الامور كلها : « كسى كه نيت صادقى دارد صاحب قلب سليم است چرا كه سلامت قلب از شرك و شك نيت را در همه چيز خالص مىكند » ( 2 ) . در باره اهميت قلب سليم همين بس كه قرآن مجيد آن را تنها سرمايه نجات روز قيامت شمرده ، چنان كه در سوره شعراء آيه 88 و 89 از زبان همين پيامبر بزرگ ابراهيم ع مىخوانيم : يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَلا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّه بِقَلْبٍ سَلِيمٍ : « روزى كه اموال و فرزندان سودى به حال انسان نمىبخشند ، جز كسى

--> ( 1 و 2 ) كافى طبق نقل تفسير صافى ذيل آيه 89 سوره شعراء .