مىگويد : « بهشتيان بر تختها روبروى يكديگر نشسته‌اند و چشم در چشم هم دارند » ( * ( عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ ) * ) . از هر درى سخن مىگويند ، گاه از گذشته خويش در دنيا ، و زمانى از نعمتهاى عظيم پروردگار در آخرت ، گاه از صفات جمال و جلال خدا سخن مىگويند ، و گاه از مقامات اولياء و كرامات آنها ، و از مسائل ديگرى كه آگاهى بر آنها براى ما زندانيان اين دنيا قابل درك نيست ! « سرر » جمع « سرير » به تختهايى گفته مىشود كه در مجلس سرور و انس بر آن قرار مىگيرند ، هر چند گاهى به معنى وسيعترى نيز اطلاق شده است ، تا آنجا كه گاه به تابوت ميت نيز سرير گفته مىشود ، شايد به اين اميد كه مركب سرورى براى او به سوى آمرزش الهى و بهشت جاودانش باشد . در پنجمين مرحله از بيان مواهب بهشتيان سخن از نوشابه و شراب طهور آنها است ، مىفرمايد : « قدحهاى لبريز از شراب طهور گرداگرد آنها در حركت است » و هر لحظه اراده كنند از پيمانه آن سيراب مىشوند و در عالمى از نشاط و معنويت فرو مىروند « ( * ( يُطافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ) * ) . اين ظرفها در گوشه اى قرار نگرفته كه آنها تقاضاى جامى از آن كنند ، بلكه به مقتضاى تعبير « * ( يُطافُ عَلَيْهِمْ ) * » گرد آنها مىگردانند ! « كاس » ( بر وزن رأس ) نزد اهل لغت به ظرفى گفته مىشود كه پر و لبريز باشد ، و اگر خالى باشد معمولا به آن « قدح » مىگويند . راغب در مفردات مىگويد : الكاس الاناء بما فيه من الشراب : كاس به معنى ظرفى است كه پر از نوشيدنى باشد . « معين » از ماده « معن » ( بر وزن صحن ) به معنى جارى است ، اشاره به اينكه در آنجا چشمه هايى از شراب طهور در جريان است كه هر لحظه پيمانه‌ها را از آن پر مىكنند و گرداگرد بهشتيان مىگردانند ، چنان نيست كه اين شراب