حتى در حديثى از پيامبر اسلام ص آمده : ان فى جهنم لواد للمتكبرين يقال له سقر ، شكى الى اللَّه عز و جل شدة حره ، و سأله ان يتنفس فاذن له فتنفس فاحرق جهنم ! « در جهنم سرزمينى است مخصوص متكبران كه به آن سقر گفته مىشود يك وقت از شدت حرارتش به خداوند شكايت كرد و تقاضا كرد تنفسى كند به او اجازه داده شد ، نفسى كشيد كه جهنم را سوزانيد ! ( 1 ) . در آيه بعد سخن از نقطه مقابل اين گروه يعنى گروه پرهيزگاران و سعادت آنها در قيامت در ميان است ، مىفرمايد : « خداوند كسانى را كه تقوى پيشه كردند رهايى مىبخشد و رستگار مىسازد » ( * ( وَيُنَجِّي اللَّه الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ ) * ) ( 2 ) . سپس اين فلاح و پيروزى را با اين دو جمله كوتاه و پرمعنى توضيح مىدهد : « هيچ بدى به آنها نمىرسد و غم و اندوهى به آنها راه نمىيابد » ( * ( لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ ) * ) . در جهانى زندگى مىكنند كه جز نيكى و پاكى و وجد و سرور چيزى وجود ندارد ، اين تعبير كوتاه در حقيقت تمام مواهب الهى را در خود جمع كرده است . آيه بعد بار ديگر به مساله توحيد و مبارزه با شرك باز مىگردد و گفتگوهايى را كه با مشركان داشت ادامه مىدهد .

--> ( 1 ) تفسير « على بن ابراهيم » طبق نقل نور الثقلين جلد 4 صفحه 496 - همين معنى در تفسير « صافى » ذيل آيات مورد بحث نيز آمده است . ( 2 ) « مفازه » مصدر ميمى و به معنى فلاح و رستگارى و پيروزى است و « با » در « بمفازتهم » يا براى ملابست است ، يا سببيت ، در صورت اول معنى آيه چنين مىشود : « خداوند آنها را نجاتى همراه با رستگارى و پيروزى مىدهد » و در صورت دوم معنى آيه اين است كه « خداوند آنها را به سبب رستگاريشان ( كنايه از اعمال صالح و ايمان است ) نجات و رهايى مىبخشد » .