الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ - وَأَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّه هُمْ فِيها خالِدُونَ : « در آن روز صورتهايى سفيد و صورتهايى سياه مىگردد ، آنها كه صورتهايشان سياه شده به آنان گفته مىشود : آيا بعد از ايمان كافر شديد ، اكنون بچشيد عذاب را به خاطر كفرتان - و آنها كه چهره هايشان سفيد و نورانى است در رحمت خدا جاودانه خواهند ماند » . جالب توجه اينكه از پاره اى از روايات كه از منابع اهل بيت ع نقل شده استفاده مىشود كه دروغ بستن بر خداوند كه مايه روسياهى در قيامت است معنى گسترده اى دارد كه ادعاى امت و رهبرى به ناحق را نيز شامل مىشود ، چنان كه صدوق در كتاب « اعتقادات » از امام صادق ع نقل مىكند هنگامى كه از تفسير اين آيه از آن حضرت سؤال كردند فرمود : « من زعم انه امام و ليس به امام « قيل و ان كان علويا فاطميا ؟ قال و ان كان علويا فاطميا : « منظور كسى است كه خود را امام پندارد در حالى كه امام نباشد » گفتند : هر چند از نسل على ع و اولاد فاطمه ع باشد ؟ فرمود : « هر چند از نسل على ع و اولاد فاطمه ع باشد » ( 1 ) . اين در حقيقت بيان يك مصداق روشن است ، چرا كه ادعاى امامت و رهبرى الهى اگر واقعيت نداشته باشد از واضحترين مصداقهاى دروغ بر خدا است . همچنين كسانى كه به پيامبر ص يا امام بر حق نسبت دروغ دهند آن نيز در واقع دروغ بر خدا است ، چرا كه آنها از خود چيزى نمىگويند . لذا در حديث ديگرى از امام صادق ع مىخوانيم : من حدث عنا بحديث فنحن سائلوه عنه يوما فان صدق علينا فانما يصدق على اللَّه و على رسوله ،

--> ( 1 ) « اعتقادات الامامية » طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد 4 صفحه 496 - همين معنى از تفسير على بن ابراهيم و كتاب كافى نيز نقل شده است ( به كتاب كافى جلد اول « باب من ادعى الامامه و ليس لها باهل » حديث اول و سوم مراجعه شود ) .