هر كس كه بخواهد مىبخشد » . ديگر اينكه : آيا اين وعده غفران كه در آيه مورد بحث آمده است مطلق است يا مشروط به توبه و مانند آن ؟ البته اين دو سؤال به هم مربوط است . و پاسخ آن را در آيات بعد به خوبى مىتوان يافت زيرا سه دستور در آيات بعد داده شده كه همه چيز را روشن مىسازد : * ( أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ ) * ( به سوى پروردگارتان باز گرديد ) * ( وَأَسْلِمُوا لَه ) * ( در برابر فرمان او تسليم شويد ) * ( وَاتَّبِعُوا أَحْسَنَ ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ ) * ( پيروى كنيد از بهترين دستوراتى كه از سوى پروردگارتان بر شما نازل شده ) . اين دستورهاى سه گانه مىگويد درهاى غفران و رحمت به روى همه بندگان بدون استثنا گشوده است مشروط بر اينكه بعد از ارتكاب گناه به خود آيند ، و تغيير مسير دهند ، رو به سوى درگاه خدا آورند ، در برابر فرمانش تسليم باشند و با عمل ، صداقت خود را در اين توبه و انابه نشان دهند ، به اين ترتيب نه شرك از آن مستثناست و نه غير آن ، و نيز مشروط بودن اين عفو عمومى و رحمت واسعه به شرائطى غير قابل انكار است . و اگر مىبينيم در آيه 48 سوره نساء بخشش و عفو مشركان را استثنا كرده در مورد مشركانى است كه در حالت شرك از دنيا بروند ، نه آنها كه بيدار شوند و راه حق پيش گيرند ، چرا كه اكثريت قريب به اتفاق مسلمانان صدر اسلام چنين بوده‌اند . اگر حال بسيارى از مجرمان را در نظر بگيريم كه بعد از انجام گناهان كبيره چنان ناراحت و پشيمان مىشوند كه باور نمىكنند راه بازگشتى به روى آنها باز باشد و آن چنان خود را آلوده مىدانند كه با هيچ آبى قابل شستشو نيستند مىپرسند آيا به راستى گناهان ما قابل بخشش است ؟