و مواهب الهى را بر خويش فراموش كرده بودند ، از مبدء اصلى نعمت غافل شده ، و تنها چشم به اسباب ظاهرى دوخته بوده‌اند ، ولى تاريخ نشان مىدهد وقتى خداوند آنها و گنجهايشان را به زمين فرو برد كسى نبود كه به يارى آنها برخيزد ، و اموال آنها كمترين سودى به حالشان نداشت ، چنان كه قرآن مىگويد : « فَخَسَفْنا بِه وَبِدارِه الأَرْضَ فَما كانَ لَه مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَه مِنْ دُونِ اللَّه » ( قصص - 81 ) نه تنها قارون كه اقوامى همچون عاد و ثمود و قوم سبا و مانند آنها گرفتار همين سرنوشت شدند . سپس مىفرمايد : « سيئات اعمالشان دامان آنها را گرفت » ( * ( فَأَصابَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا ) * ) . و هر كدام به نوعى از عذابهاى الهى ، طوفان ، سيلاب ، زمينلرزه ، و صيحه‌هاى آسمانى ، گرفتار شدند ، و از ميان رفتند . و مىافزايد اين سرنوشت منحصر به آنها نبود « اين مشركان و ظالمان مكه نيز به زودى گرفتار سيئات اعمالشان خواهند شد ، و هرگز نمىتوانند از چنگال عذاب الهى بگريزند » ( * ( وَالَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْ هؤُلاءِ سَيُصِيبُهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا وَما هُمْ بِمُعْجِزِينَ ) * ) . بلكه از آنها نيز فراتر مىرود و همه ستمگران مغرور و بى خبر از خدا را در تمام اعصار و قرون شامل مىشود . در اينكه منظور از جمله « * ( سَيُصِيبُهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا ) * » عذاب دنيوى است يا اخروى دو احتمال داده شده است ، اما به قرينه * ( فَأَصابَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا ) * ( پيشينيان آنها گرفتار سيئات اعمالشان شدند ، تفسير اول مناسبتر به نظر مىرسد ) . قرآن در پاسخ اين سخن كه مىگفتند نعمتهاى ما مولود آگاهى و توانايى