و سيراب مىشوند . آنها نه تنها طالب حقند و تشنه گفتار نيك ، بلكه در ميان « خوب » و « خوبتر » و « نيكو » و « نيكوتر » دومى را برمىگزينند ، خلاصه آنها خواهان بهترين و برترينند . آرى اين است نشانه يك مسلمان راستين و مؤمن حقطلب . در اينكه منظور از « قول » در جمله « * ( يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ ) * » ( سخنان را مىشنوند ) چيست مفسران تفسيرهاى گوناگونى دارند : بعضى آن را به « قرآن » تفسير كرده‌اند ، و آنچه در آن از طاعات و مباحات است ، و پيروى از احسن را به معنى پيروى از طاعات مىدانند . بعضى ديگر آن را به مطلق اوامر الهى تفسير كرده‌اند خواه در قرآن باشد يا غير قرآن . ولى هيچگونه دليلى بر اين تفسيرهاى محدود در دست نيست ، بلكه ظاهر آيه هر گونه قول و سخن را شامل مىشود ، بندگان با ايمان خداوند از ميان تمام سخنان آن را برمىگزينند كه « احسن » است ، و از آن تبعيت مىكنند ، و در عمل خويش به كار مىبندند . جالب اينكه قرآن در آيه فوق صاحبان « هدايت الهى » را منحصر در اين قوم شمرده ، همانگونه كه خردمندان را منحصر به اين گروه دانسته است ، اشاره به اينكه اين گروه مشمول هدايت ظاهر و باطنند ، هدايت ظاهر از طريق عقل و خرد ، و هدايت باطن از طريق نور الهى و امداد غيبى ، و اين دو افتخار بزرگ بر اين حقيقتجويان آزادانديش است . و از آنجا كه پيامبر الهى به هدايت گمراهان و مشركان سخت علاقه داشت ، و از انحراف آنها كه گوش شنوا در برابر حقايق نداشتند رنج مىبرد آيه بعد به او از