عبور كند مگر اينكه جوازى در دست داشته باشد كه در آن ولايت على ع باشد و اين همان است كه خداوند مىگويد : * ( وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ ) * ( 1 ) . در بسيارى از كتب اهل سنت نيز تفسير اين آيه به سؤال شدن از ولايت على بن ابى طالب ع ، از ابن عباس و ابو سعيد خدرى ، از پيغمبر گرامى اسلام ص نقل شده است ، از جمله كسانى كه اين حديث را نقل كرده‌اند اين دانشمندان هستند : « ابن حجر هيثمى » در صواعق المحرقه ( صفحه 147 ) . « عبد الرزاق حنبلى » ( طبق نقل كشف الغمه صفحه 92 ) . علامه « سبط ابن جوزى » در تذكره ( صفحه 21 ) . « آلوسى » در روح المعانى ذيل آيه مورد بحث . « ابو نعيم اصفهانى » ( طبق نقل كفاية الخصال صفحه 360 ) . و گروهى ديگر ( 2 ) . البته همانگونه كه بارها گفته‌ايم اين گونه روايات مفهوم گسترده آيات را محدود نمىسازد ، بلكه در حقيقت مصداقهاى روشن آيات را منعكس مىكند ، بنا بر اين هيچ مانعى ندارد كه سؤال از همه عقائد شود ، ولى از آنجا كه مساله ولايت موقعيت خاصى در بحث عقائد دارد بالخصوص روى آن تكيه شده است . اين نكته نيز شايان توجه است كه ولايت به معنى يك دوستى ساده و يا اعتقاد خشك نيست ، بلكه هدف قبول رهبرى على ع در مسائل اعتقادى و عملى و اخلاقى و اجتماعى بعد از پيغمبر گرامى اسلام ص است ، مسائلى كه نمونه هايى از آن در خطبه‌هاى غراى نهج البلاغه و كلمات منقول از آن حضرت ع منعكس است ،

--> ( 1 ) تفسير نور الثقلين جلد 4 صفحه 401 . ( 2 ) براى اطلاع بيشتر در اين زمينه به كتاب نفيس « احقاق الحق » جلد 3 ( طبع جديد ) صفحه 104 و « المراجعات » صفحه 58 ( مراجعه 12 ) رجوع فرمائيد .