در پنجمين دستور سخن از مساله اخلاص ، و توحيد خالص از هر گونه شائبه شرك ، به ميان آمده ، اما در اينجا لحن كلام عوض مىشود و پيامبر ص از وظائف و مسئوليتهاى خودش سخن مىگويد ، مىفرمايد : « بگو : من مامورم كه خدا را پرستش كنم در حالى كه دين خود را براى او خالص كرده باشم » ( * ( قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّه مُخْلِصاً لَه الدِّينَ ) * ) . سپس مىافزايد : « و مامورم كه نخستين مسلمان باشم » ! ( * ( وَأُمِرْتُ لأَنْ أَكُونَ أَوَّلَ الْمُسْلِمِينَ ) * ) . در اينجا ششمين دستور يعنى پيشى گرفتن از همگان در اسلام و تسليم كامل در برابر فرمان خدا مطرح شده است . هفتمين و آخرين دستور كه مساله خوف از مجازات پروردگار در روز قيامت است نيز با همين لحن عنوان شده ، مىفرمايد : « بگو : من اگر نافرمانى پروردگارم كنم از عذاب روز بزرگ قيامت خائفم » ( * ( قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ) * ) . تا اين حقيقت روشن شود كه پيامبر ص نيز بنده اى از بندگان خدا است ، او نيز مامور به پرستش خالصانه است ، او نيز از كيفر الهى خائف مىباشد ، او نيز مامور به تسليم در برابر فرمان حق است ، و حتى ماموريتى سنگينتر از ديگران دارد كه بايد از همه پيشگامتر باشد ! او هرگز مدعى مقام « الوهيت » ، و بيرون نهادن گام از مسير « عبوديت » نبوده ، بلكه به اين مقام افتخار و مباهات مىكند ، و به همين دليل در همه چيز الگو و اسوه مىباشد . او براى خود امتيازى از اين جهات بر ديگران قائل نيست ، و اين خود