نشانه روشنى بر عظمت و حقانيت او است ، نه همچون مدعيان دروغين كه مردم را به پرستش خويش دعوت مىكردند ، و خود را ما فوق بشر ، و از گوهرى والاتر معرفى كرده ، و گاه پيروان خويش را دعوت مىكنند كه هر سال هم وزنشان طلا و جواهرات به آنها بدهند ! او در حقيقت مىگويد : من همچون سلاطين جبارى كه مردم را موظف به وظايفى مىكنند و خود را « ما فوق وظيفه و تكليف » مىپندارند نيستم ، و اين در واقع اشاره به يك مطلب مهم تربيتى است كه هر مربى و رهبرى بايد در انجام دستورات مكتب خويش از همه پيشگامتر باشد ، او بايد اولين مؤمن به آئين خويش و كوشاترين فرد و فداكارترين نفر باشد ، تا مردم به صداقتش ايمان پيدا كنند ، و او را در همه چيز « قدوه » و « اسوه » خود بشناسند . و از اينجا روشن مىشود نخستين مسلمان بودن پيامبر ص نه تنها بر حسب زمان است كه نخستين مسلمان در تمامى جهات بود ، در جهت ايمان ، در اخلاص و عمل و فداكارى ، و در جهاد و ايستادگى و مقاومت . سراسر تاريخ زندگى پيامبر ص نيز اين حقيقت را به خوبى تاييد مىكند . بعد از ذكر برنامه هفت ماده اى آيات فوق ( تقوى ، احسان ، هجرت ، صبر ، اخلاص ، تسليم ، و خوف ) از آنجا كه مساله اخلاص مخصوصا در برابر انگيزه‌هاى مختلف شرك ويژگى خاصى دارد بار ديگر براى تاكيد به سراغ آن رفته ، و با همان لحن مىفرمايد : « بگو تنها خدا را پرستش مىكنم در حالى كه دينم را براى او خالص مىگردانم » ( * ( قُلِ اللَّه أَعْبُدُ مُخْلِصاً لَه دِينِي ) * ) ( 1 ) .

--> ( 1 ) مقدم شدن « اللَّه » كه مفعول « اعبد » مىباشد در اينجا براى بيان « حصر » است ، يعنى « تنها او را مىپرستم » بنا بر اين جمله « * ( مُخْلِصاً لَه دِينِي ) * » كه حال است تاكيد مجددى است بر اين معنى .