و عنايت مىفرمايد : « بدانيد او عزيز غفار است » ! ( * ( أَلا هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ ) * ) . به مقتضاى عزت و قدرت بىانتهايش هيچ گنهكار و مشركى نمىتواند از چنگال عذابش بگريزد ، و به مقتضاى غفاريتش پرده بر روى عيوب و گناهان توبه كاران مىافكند و آنها را در سايه رحمتش قرار مىدهد . « غفار » صيغه مبالغه از ماده غفران است كه در اصل به معنى پوشيدن چيزى است كه انسان را از آلودگى نگه دارد ، و هنگامى كه در مورد خداوند به كار مىرود مفهومش اين است كه عيوب و گناهان بندگان نادم را مىپوشاند و آنها را از عذاب و كيفر حفظ مىكند ، آرى او در عين عزت و قدرت « غفار » است و در عين رحمت و غفران « قهار » ، و ذكر اين دو وصف در پايان آيه براى ايجاد حالت خوف و رجاء در بندگان است كه عامل اصلى هر گونه حركت تكاملى است .