به هر حال اين آيه در حقيقت بيان دليل براى آيه قبل است ، در آنجا مىگويد : خدا را از روى اخلاص عبادت كن ، و در اينجا مىافزايد : بدانيد خدا تنها عمل خالص را مىپذيرد . در آيات قرآن و احاديث اسلامى روى مساله اخلاص بسيار تكيه شده است ، شروع جمله مورد بحث با « الا » كه معمولا براى جلب توجه گفته مىشود نشانه ديگرى نيز بر اهميت اين موضوع است . سپس به ابطال منطق سست و واهى مشركان كه راه اخلاص را رها كرده و در بيراهه شرك سرگردان شده‌اند پرداخته ، چنين مىگويد : « كسانى كه غير از خدا را اولياى خود پذيرفته‌اند و دليلشان اين است كه اينها را نمىپرستيم مگر به خاطر اينكه ما را به خداوند نزديك كنند ، خداوند روز قيامت ميان آنها در آنچه اختلاف داشتند داورى مىكند » و آنجا است كه فساد و تباهى اعمال و افكارشان بر همگان آشكار مىشود « ( * ( وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِه أَوْلِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّه زُلْفى إِنَّ اللَّه يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي ما هُمْ فِيه يَخْتَلِفُونَ ) * ) ( 1 ) . اين آيه در حقيقت تهديدى است قاطع براى مشركان كه در روز قيامت كه روز بر طرف شدن اختلافات و آشكار شدن حقائق است در ميان آنها داورى مىكند ، و آنان را به كيفر اعمالشان مىرساند ، علاوه بر اينكه در صحنه محشر در برابر همگان رسوا مىشوند . در اينجا منطق بتپرستان به روشنى بيان شده است . توضيح اينكه : بعضى معتقدند يكى از سرچشمه‌هاى بتپرستى اين است كه گروهى به زعم خود ذات پاك خداوند را بزرگتر از آن مىدانستند كه عقل و فكر ما به آن راه يابد

--> ( 1 ) روشن است كه در آيه فوق قبل از جمله « * ( ما نَعْبُدُهُمْ ) * » جمله اى در تقدير است « يقولون ما نعبدهم . . . »