اين كدام خبر است كه به آن اشاره كرده و آن را به عظمت توصيف مىكند ؟ قرآن مجيد ؟ رسالت پيامبر ؟ قيامت و سرنوشت مؤمنان و كافران ؟ توحيد و يگانگى خدا ؟ و يا همه اينها ؟ از آنجا كه قرآن مشتمل بر همه اين امور است و جامع ميان آنها است ، و اعراض مشركان نيز از آن بوده ، مناسبتر همان معنى اول يعنى قرآن است . آرى اين كتاب بزرگ آسمانى خبرى است بزرگ ، به عظمت تمام عالم هستى كه از ناحيه خالق اين جهان ، خالق عزيز و غفار و واحد و قهار ، نازل شده ، خبرى كه عظمت آن را گروه عظيمى به هنگام نزولش درنيافتند ، جمعى آن را به باد سخريه و استهزاء گرفتند ، و جمعى سحرش خواندند ، و عده اى شعرش ناميدند ، ولى چيزى نگذشت كه اين « نبا عظيم » باطن خود را نشان داد ، مسير تاريخ بشريت را عوض كرد ، بر پهنه جهان سايه افكند ، تمدنى عظيم و درخشان در تمام زمينه‌ها به وجود آورد ، و جالب اينكه اعلام اين نبا عظيم در اين سوره مكى شده ، در زمانى كه مسلمانان ظاهرا در نهايت ضعف و ناتوانى بودند ، و درهاى پيروزى و نجات به روى آنان بسته بود . حتى امروز نيز عظمت اين خبر بزرگ بر جهانيان و حتى بر خود مسلمانان كاملا روشن نيست ، و بايد آينده آن را نشان دهد . اين گفتار قرآن كه « شما از آن روىگردان هستيد » هنوز صادق است ، و همين اعراض مسلمين سبب شده كه نتوانند از اين چشمه جوشان فيض الهى كاملا سيراب شوند ، و در پرتو انوار آن به پيش تازند ، و قله‌هاى فخر و شرف را تسخير كنند . سپس به عنوان مقدمه اى براى ذكر ماجراى آفرينش آدم ، و ارزش والاى وجود انسان تا آن حد كه فرشتگان همگى در برابر او سجده كردند ، مىفرمايد :