و شرطى آنها را از « اخيار » خوانده ، استفاده مقام عصمت براى انبيا كرده‌اند ، چرا كه هر گاه انسانى « خير مطلق » باشد حتما معصوم است ( 1 ) . تعبير « عندنا » ( نزد ما ) تعبير بسيار پر معنى است ، اشاره به اينكه برگزيدگى و نيكى آنها نزد مردم نيست كه گاه در ارزيابيهاى خود انواع مسامحه و چشمپوشى را روا مىدارند ، بلكه توصيف آنها به اين دو وصف نزد ما محقق بوده كه با دقت تمام و ارزيابى ظاهر و باطن آنها انجام گرفته است . بعد از اشاره به مقامات برجسته سه پيامبر فوق ، نوبت به سه پيامبر بزرگ ديگر مىرسد ، مىفرمايد : « و به ياد آور اسماعيل و اليسع و ذا الكفل را كه همه از اخيار و نيكان بودند » ( * ( وَاذْكُرْ إِسْماعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِنَ الأَخْيارِ ) * ) . هر يك از آنها الگو و اسوه اى در صبر و استقامت و اطاعت فرمان خدا بودند ، مخصوصا اسماعيل كه آماده شد جان خود را فداى راه او كند به همين دليل « ذبيح اللَّه » ناميده شد ، با پدرش ابراهيم در بناى خانه كعبه و گرم كردن اين كانون بزرگ و رسالتهاى ديگر همكارى فراوان داشت ، توجه به زندگى آنان براى پيامبر اسلام ص و همه مسلمين الهامبخش است ، و مطالعه زندگى اين چنين مردان بزرگ به زندگى انسانها جهت مىدهد ، روح تقوا و فداكارى و ايثار را در آنها زنده مىكند ، و در برابر مشكلات و حوادث سخت مقاوم مىسازد . تعبير به « * ( كُلٌّ مِنَ الأَخْيارِ ) * » با توجه به اينكه همين توصيف ( الاخيار ) عينا در باره « ابراهيم » و « اسحاق » و « يعقوب » به عنوان آخرين صفت آمده بود ممكن است اشاره به اين باشد كه اين سه پيامبر نيز داراى تمام اوصاف سه پيامبر پيشين بودند ، چرا كه « خير مطلق » معنى وسيعى دارد كه هم « نبوت » را شامل مىشود و هم توجه به سراى آخرت ، و هم مقام عبوديت و علم و قدرت را .

--> ( 1 ) تفسير فخر رازى جلد 26 صفحه 217 .